صفحه نخست    l    تماس با مدیر    l    نسخه موبایل    RSS    l   
درباره وبلاگ



آبی تر از آسمان بود و پاک تر از باران .دستش را به آسمان می برد و ستاره ها را در سفره خالی ما می نشاند . بهار را به تساوی تقسیم می کرد و سهم خود را به آنکه محتاج تر بود می بخشید.کبوتر از دست او دانه می چید و ماه از روی او روشنی می گرفت . نخل تنهایی اش را می شناخت . چاه زمزمه اش را می شنید و غدیر آن آبگیر زخمی حیران بردباری اش بود .غم و غریبی و غربت ، اشک و آه او را همدم می شدند و از کوفه تا کربلا عشق بود که می کاشتند . نماز به تلاوت او می بالید و او به تلاوت نماز . اخمهایش را باز می کرد و آدم شعر بهشت را می سرود . او ساده بود به رنگ صبح و مرد بود به رنگ خدا. آری او علی ، ماه ولاء بود .

کودکانه ی غدیر
معرفی کتاب

هدف اصلی کتاب ، شناخت قرآن با غدیر و غدیر با قرآن است . نویسنده کوشیده است که در 1500 صفحه و در سه مجلد، این شناخت دوسویه قرآن و غدیر را در شش بخش توضیح دهد . بخش اول به آیات نازل شده در سراسر واقعه غدیر از مدینه تا مدینه اختصاص دارد که اقدامات پیامبر (ص) را از یک سو ، و اقدامات منافقین را از سوی دیگر در بر می گیرد ...

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
سه شنبه 6 مرداد 1394 :: نویسنده : مستور
با تدبر در قرآن مجید، آیاتی جلب توجه می کند که مفهوم واضح و صریحی از آن به ذهن خطور می کند و در عین حال برای درک کامل آن نیاز به مفسر قرآن است تا تفصیل آن معنی را در اختیار ما بگذارد.آیه ی هفتم سوره انشراح از این دست آیات است، که با تشریح مراحل بعثت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و عنایات پروردگار درباره ی برترین آفریده اش می فرماید:( أَلَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ، وَوَضَعْنَا عَنْکَ وِزْرَکَ، الَّذِی أَنْقَضَ ظَهْرَکَ، وَرَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ)

سپس به آخرین مرحله از این رسالت عظیم آسمانی می رسد و می فرماید:( فَإِذَا فَرَغْتَ فَانْصِبْ، وَإِلَى رَبِّکَ فَارْغَبْ).

این دو آیه صریحاً به پایان رسالت با کلمه «فَرَغتَ» و به حالت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) با جمله « إِلَى رَبِّکَ فَارْغَبْ» اشاره می کنند. آنچه در میان کلمات این دو آیه جلب توجه می کند، عبارت «فَانْصِبْ» است. این کلمه بدان معناست که هنگام فراغ از رسالت الهی و قبل از پر کشیدن به ملکوت اعلی هنوز یک وظیفه بر دوش پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) مانده که باید انجام شود و آن مسئله ی «منصوب کردن» است.

اما درباره ی این امر مهم که با این صراحت در اینجا مطرح شده، هیچ تفصیلی داده نشده مبنی بر اینکه موضوع چیست؟ و حضرت رسول چه کسی را و در چه زمانی و کجا باید منصوب فرماید؟! ائمه ی معصومین (علیهم السّلام) که تفسیر قرآن بر عهده ی ایشان نهاده شده، به تبیین این آیات پرداخته و روشن ساخته اند که مقصود از این آیه، منصوب کردن علی بن ابی طالب (علیه السّلام) به مقام امامت است. این امر در غدیر خم و در آخرین سال عمر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) تحقق یافت، و در واقع آن حضرت با امتثال امر «فَانْصِبْ» بود که آن مراسم بسیار باعظمت را در غدیر تدارک دید.

مقاله ی حاضر در چهار مرحله به تشریح ابعاد تفسیری این آیه پرداخته و نزول آن را در غدیر و درباره ی مسئله ی امامت به اثبات می رساند. در مرحله ی اول به قرائت کسره یا فتحه در «فَانْصِبْ» می پردازد. مرحله ی بعدی ارائه ی اسناد و مدارک برای اثبات نزول آیه ی درباره ی غدیر است. مرحله ی سوم ارتباط کل سوره را با غدیر بیان می نماید. در آخرین مرحله منظور از «فراغت» و «منصوب کردن» با استناد به احادیث آمده است.

قرائت کسره یا فتحه در «فَانْصِبْ»
اولین سخنی که قبل از شأن نزول این آیه به نظر می رسد قرائت کلمه «فَانْصِبْ» است: آیا این کلمه را باید به کسر صاد خواند یا به فتح آن. در اینجا با یادآوری این که اختلاف قرائت در حد حرکات و اعراب کلمات قرآن، مسئله ای پذیرفته است، یادآور می شود که در روایات ما تصریح به قرائت کسره شده است. این تصریح گاهی با نام بردن «کسره» است و گاهی از ترکیب عبارت پیداست؛ زیرا اگر با فتحه خوانده شود به معنای «تلاش کردن» است؛ در این صورت فعل لازم بوده، نیازی به مفعول نخواهد داشت، ولی اگر با کسره خوانده شود به معنای «منصوب کردن» است و فعل متعددی بوده، بدون مفعول معنی نمی دهد و حتی گاهی به دو مفعول نیاز دارد؛ مثلاً « فَانْصِبْ عَلِیّاً» یعنی « علی را منصوب کن» و «فَانْصِبْ عَلِیّاً اِماماً» یعنی «علی را به امامت منصوب کن».در همه ی روایاتی که تفسیر ائمه (علیهم السّلام) از این آیه را بازگو می کند، حتی اگر تصریحی به « قرائت به کسر» نباشد، متعدی معنی کردن فعل، با ذکر یک یا دو مفعول، به معنای تأیید قرائت به کسر است.

ادامه مطلب...


نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : امام علی(ع)، امامت، انشراح،
یکشنبه 27 مهر 1393 :: نویسنده : مستور
براستی غدیر خم چه ارزشی را برای ما انسان ها، به عنوان امت اسلامی، به ارمغان آورده است که نسبت به همه آن وقایع و رخدادهای قبل از اسلام و بعد از بعثت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) افضل می باشد؟

پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله وسلم) 23 سال کوشیدند؛ آنچنان که به فرموده ی خودشان هیچ نبی ای به اندازه ی ایشان اذیت نشده است. (1) با وجود آن که حضرت زکریا را میان تنه ی خالی درخت گذاشتند و با درخت اره کردند، 950 سال نوح پیامبر را آزردند و خون به دلش کردند، حضرت موسی را از دیار خود بیرون نمودند، ابراهیم خلیل الرحمان را در آتش انداختند و... ؛ ولی پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) می فرماید هیچ کدام به اندازه ی من اذیت نشدند. مشقاتی که پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) تحمل کرده اند با تمامی انبیاء گذشته قابل مقایسه نیست. آنقدر پیامبر برای ابلاغ وحی زحمت می کشیدند که خداوند می فرماید: "طه! ما قرآن را بر تو نازل نکردیم که خود را به زحمت بیفکنی‏!" (2)

یعنی می فرماید چرا خودت را به مشقت می اندازی؟  تو تنها ابلاغ کن : " پیامبر وظیفه‏ ای جز رسانیدن پیام (الهی‏) ندارد؛ (و مسؤول اعمال شما نیست‏)." (3) و بیش از این خودت را اذیت نکن.

با این وجود قرآن در حجة الوداع و در واقعه ی غدیر در مورد وصایت امام علی (علیه السلام) می فرماید: "ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است‏، کاملاً (به مردم‏) برسان‏! و اگر نکنی‏، رسالت او را انجام نداده‏ای‏!" (4) (5)

از نظر قرآن کریم، تمامی زحمات پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) یک طرف و اعلام ولایت علی بن ابیطالب (علیه السلام)  یک طرف است. باید دو کفه ی ترازو را در نظر بگیریم، اگر بیست و سه سال خون دل خوردن های پیامبر، ابلاغ پیامبر، جهاد پیامبر، و عبادت پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم)؛ در یک کفه ی ترازو قرار بگیرد و اعلام مقام ولایت امیرالمومنین (علیه السلام) در کفه ی دیگر؛ به نص صریح قرآن این کفه بر همه ی آن کفه می چربد و بلکه با زبان بی زبانی، خداوند پیامبر را تهدید می کند که: اگر این رسالت را عملی نکردی، همه کارهای تو در واقع هیچ است.

حال ممکن است سوال شود پیامبر(صلی الله علیه و آله وسلم) که دین را تبلیغ کردند؛  پس عبارت "فما بلغت رسالته" (رسالت را انجام ندادی) چیست؟ پاسخ آن است که اگر ولایت نباشد، رسالت لوث می شود. اگر امامت نباشد، قرآن تحریف معنوی می گردد. اگر امام  از جانب خداوند در کنار کتاب الهی قرار نگیرد ، محتوای آن اجرا نمی شود. پس بالا ترین نعمتی که خدا قرار می دهد و بوسیله آن عمر را ثمر بخش می کند و تلاش را به نتیجه می رساند، قرار دادن هدایت گر الهی است.

اگر تحلیلی تاریخی انجام دهیم، خواهیم دید که قرآن کتابی است، مشتمل بر مجموعه مقرراتی به عنوان فرمان، دستور العمل، تز، باید ونباید، حرام و حلال ، که از طرف پرودگار نازل گردیده است. اما بهره دهی و ثمر دهی این دستور العمل ها، به دو شرط اساسی وابسته است:

فهم دقیق دین خدا ونسخه الهی.

اجرای دقیق این نسخه.

عقل و نقل و تجربه ی تاریخی ثابت می کند که این دو شرط منهای نظارت و امامت ولی خدا ممکن نیست ؛ قانون خدا، کتاب خدا، حرام و حلال خدا و مکتب پرودگار، در صورتی در این عالم  سعادت، کمال و تعالی الهی ایجاد می کند که با مقام امامت و ولایت و نظارت ولی الله همراه باشد. ما تا زمانی که دین خدا رانفهمیده ایم چگونه می خواهیم از آن برخوردار شویم؟ فرض کنید که به پزشکی مراجعه کرده اید و ایمان دارید که پزشک درد شما را تشخیص داده است و نسخه ای که نوشته است، حساب شده می باشد. اما نمی توانید بفهمید که پزشک چه دستوری داده است. آیا اگر بر اساس فهم خود عمل کنید، نتیجه می گیرید؟

در اجرای دقیق نسخه الهی عوامل زیادی ایجاد مانع نماید؛ پس اگر ولی الله در کنار کتاب خدا قرار نگیرد، فهم دقیق کتاب خدا ممکن نخواهد بود.

همانگونه که خداوند برای ادامه حیات جسمانی ما، قلبی گذاشته است که خون را پمپاژ می کند تا مواد غذایی لازم را به همه ی سلولها برساند و اگر قلب از کار بایستد، بدن خواهد مرد، برای هدایت جامعه نیز قلبی قرار داده است. و او امام و " ولی الله " است. خوراک جان را امام به جامعه پمپاژ می کند. کسانی که امام را نمی پذیرند حتی اگر در بالاترین سطح از علم و دانش و صنعت و تکنولوژی قرار بگیرند از جان سالمی برخوردار نیستند.

ای بشر! اگر دل به امام و ولی خدا ندادی، مثل آن است که قلبت را برداشتی و قلب مصنوعی گذاشتی. قلب مصنوعی به اندازه خودش کارآیی دارد...


پاورقی ها :

 «برگرفته از کتاب "نقش غدیر در کمال انسانها"،  نوشته: دکتر محمد اسدی گرمارودی، (با اندکی تصرف)»
1- "ما اوذی نبی مثل ما اوذیت"، (بحار الانوار، جلد 39، صفحه 56)
2- "طه ! ما انزلنا علیک القرآن لتشقی" ، طه (20): 1و 2
3- "ما علی الرسول الا البلاغ"، المائده (7): 99
4- در بین مفسرین و علمای اهل تسنن به عنوان نمونه، می توان به افرادی نظیر: محمد بن جریر طبری در کتاب الولایه، ابوالحسن واحدی نیشابوری در اسباب النزول، حاکم حسکانی در شواهد التنزیل و... ، و در بین مفسرین شیعی می توان به عنوان نمونه به بزرگانی جون شیخ طوسی در تبیان، ثقه الاسلام طبرسی در مجمع البیان، علامه طباطبائی در المیزان و ... اشاره نمود که شان نزول آیه 67 سوره مائده (آیه تبلیغ) را درباره واقعه غدیر ذکر نموده اند.
5- "یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته"، المائده (6): 67



نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : غدیر خم، کمال، علی بن ابیطالب (علیه السلام)، پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم)،
شنبه 26 مهر 1393 :: نویسنده : مستور
سخنرانی امام راحل، قدس سره، به مناسبت عید غدیر
امیدوارم ان‏شاءالله این عید مبارک به همه ملتهای مظلوم و بخصوص به ملت‏ شریف ما مبارک باشد. خداوند ان‏شاءالله که با عنایات خاصه خود نظری به این ملت ‏بزرگ که باید گفت پرچمدار اسلام در این عصر هستند، به اینها عنایت ‏خاصی بفرماید و آنها را از عنایات خاصه خود نصیب بزرگ عنایت ‏بفرماید.

من درباره شخصیت‏ حضرت امیر چه می‏ توانم بگویم و کی چه می ‏تواند بگوید؟! ابعاد مختلف ه‏ای که این شخصیت‏ بزرگ دارد، به گفتگوی ماها و به سنجش بشری در نمی ‏آید. کسی که انسان کامل است و مظهر اسماء و صفات حق‏تعالی است، ابعادش به حسب اسماء حق ‏تعالی باید هزار تا باشد و ما از عهده بیان حتی یکی ‏اش نمی‏توانیم برآییم. این شخصیت که جامع تضاد است، امور متضاد در او جمع است، کسی نمی‏ تواند در حول و حوش او سخن بگوید، از این جهت من در این موضوع بهتر می‏دانم که ساکت ‏باشم. لکن مساله ‏ای را که بهتر است ما بگوییم، انحرافاتی است که برای ملتها و خصوصا برای شیعیان این حضرت پیش آمده است. در طول تاریخ دست هایی که این انحرافات را از اول به وجود آورده ‏اند و توطئه ‏هایی که بوده است در طول تاریخ و اخیرا در این سالهای اخیر، سده‏ های اخیر پیش آمده است، آنها را عرض کنم.

مساله غدیر، مساله ‏ای نیست که بنفسه برای حضرت امیر یک مساله ‏ای پیش بیاورد، حضرت امیر مساله غدیر را ایجاد کرده است. آن وجود شریف که منبع همه جهات بوده است، موجب این شده است که غدیر پیش بیاید. غدیر برای ایشان ارزش ندارد، آن که ارزش دارد خود حضرت است که دنبال آن ارزش، غدیر آمده است. خدای تبارک و تعالی که ملاحظه فرموده است که در بشر بعد از رسول ‏الله کسی نیست که بتواند عدالت را به آن طوری که باید انجام بدهد، آن طوری که دلخواه است انجام بدهد، مامور می‏کند رسول الله را که این شخص را که قدرت این معنا را دارد که عدالت را به تمام معنا در جامعه ایجاد کند و یک حکومت الهی داشته باشد، این را نصب کن. نصب حضرت امیر به خلافت این طور نیست که از مقامات معنوی حضرت باشد، مقامات معنوی حضرت و مقامات جامع او این است که غدیر پیدا بشود و اینکه روایات ما و از آن زمان تا حالا این غدیر را آن قدر از آن تجلیل کرده‏ اند، نه از باب اینکه حکومت‏ یک مساله ‏ای است، حکومت آن است که حضرت امیر به ابن عباس می‏ گوید که «به قدر این کفش بی‏ قیمت هم پیش من نیست‏»، آنکه هست اقامه عدل است.

ادامه مطلب...


نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : امام خمینی(ره)، عید غدیر، حکومت، عدل،
جمعه 25 مهر 1393 :: نویسنده : مستور
برترین نعمت معنوی
در سراسر جهان هستی همه ی نعمت های مادی و معنوی از سوی خدای سبحان:«وما بکم من نعمـةٍ فمن الله»1؛ نعمت هایی که انسان های عادی هرگز توان شمارش آن را ندارند:«وإن تعدّوا نعمـة الله لاتُحصوها».2

خدای سبحان در قرآن کریم گاهی از نعمت های مادی و روزی های ظاهری، مانند آسمان، زمین،آفتاب و ماه یاد می کند وگاهی از نعمت های معنوی و باطنی؛ چنان که به عیسای مسیح می فرماید: به یاد نعمت هایی باش که به تو و مادرت مریم دادم، آن گاه که تو را به روح القدس تأیید کردم که درگهواره و نیز در میانسالی با مردم سخن گفتی و آن گاه که تو را کتاب و حکمت و تورات و انجیل آموختم و آنگاه که به اذن من از گِل به شکل پرنده می ساختی، پس در آن می دمیدی و به اذن من پرنده ای می شد و کور مادر زاد و پیس را به اذن من شفا می دادی و آنگاه که مردگان را به اذن من(زنده از قبر) بیرونی می آوردی:«إذ قال الله یا عیسی ابن مریم اذکر نعمتی علیک و علی والدتک إذ أیّدتک بروح القدس تکلّم الناس فی المهد و کهلاً وإذ علّمتک الکتاب و الحکمـة و التوریـة والإنجیل وإذ تخلق من الطین کهیئـة الطیر بإذنی فتنفخ فیها فتکون طیراً بإذنی و تبریء الأکمه والأبرص بإذنی وإذ تخرج الموتی بإذنی»3

درباره ی بنی اسرائیل نیز نعمت هایی محدود را یادآوری کرده، می فرماید: به یاد نعمت هایی باشید که به شما دادم:« یا بنی إسرائیل اذکروا نعمتی التی أنعمت علیکم»4 نعمت های معنوی  مراتب ودرجاتی دارد و در میان آن ها برترین نعمت رسالت و امامت است. از این رو در قرآن کریم از هر دو نعمت به«منّت» (نعمت سنگین و توان فرسایی که حمل و هضم آن دشوار باشد، نه منّت زبانی) تعبیر می کند؛درباره ی رسالت و بعثت پیامبران می فرماید:«لقد منّ الله علی المؤمنین إذ بعث فیهم رسولاً من أنفسهم»5 و درباره ی امامت نیز می فرماید:« و نرید أن نمنّ علی الذین استُضعفوا فی الأرض و نجعلهم أئمّـةً و نجعلهم الوارثین»6؛زیرا پیامبر و امام  تأمین کنندگان سعادت ابدی انسان هستند.

فرشتگان با همه قداست و شرافتی که دارند، تنها می توانند واسطه ی فیض باشند، ولی نمی توانند هدایت و رهبری مستقیم جامعه ی بشری را بر عهده بگیرند. موجود کامل و جامعی که می تواند فیض الهی را معصومانه از خدا دریافت کند و معصومانه به جوامع بشری ابلاغ کند و خود نیز معصومانه به آن عمل کند، انسان کامل مانند پیامبر و امام است. از این رو خدای سبحان در قرآن کریم بر نبوّت و امامت که جامع آن دو «ولایت» است تکیه کرد و آن را مورد امتنان قرار داد، در حالی که درباره ی آفرینش آسمان ها و زمین و بهشت و قیامت به«منّت» یاد نکرد؛ زیراآسمان ها و زمین گر چه بزرگ است، لیکن در برابر نعمت سنگین و توانفرسای7 رسالت و امامت کوچک است.

درباره ی رسالت و امامت نیز در قرآن کریم تنها درباره جریان غدیر خم و ولایت امیرمؤمنان(علیه السّلام) تعبیر منحصر به فرد« اتمام نعمت» آمده است:«الیوم أکملت لکم دینکم و أتممت علیکم نعمتی» 8 سخن از «أنعمت علیکم» نیست، بلکه خداوند می فرماید:«أتممت علیکم نعمتی»؛ «نعمتم را بر شما تمام کردم»؛ یعنی همان طور که نبوت و رسالت پیامبر اکرم(صلّی الله علیه و آله) کاملترین نبوّت و رسالت است و پس از آن نبوّتی نیست، ولایت و امامت علی و اولاد علی(علیه السّلام) نیز کاملترین ولایت وامامت است و پس از آن امامتی نیست.

از منظر قرآن کریم در غدیر خم که عید بزرگ ولایت است، نعمت های معنوی الهی به برترین حدّ و بالاترین نصاب خود رسید و چون نعمتی برتر از ولایت علی و اولاد علی(علیه السّلام) نیست، عید غدیر برترین اعیاد امّت اسلامی است و اعتقاد به ولایت تکوینی و تشریعی امامان معصوم(علیه السّلام) و باور داشتن و ساطت و شفاعت و وسیله بودن آنان از مهمترین برکاتی است که نصیب امّت اسلامی شده است.

ادامه مطلب...


نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : غدیر، رسالت، ولایت، امامت، نعمت معنوی،
چهارشنبه 31 تیر 1394 :: نویسنده : مستور
در دوره خلافت و حاکمیت علی بن ابیطالب (علیهما السلام)، روز عید غدیری با جمعه مصادف گردید . امام در آن روز خطبه ای مفصل ایراد فرمودند و مباحث عمیق و ارزشمندی در توحید و نبوت و امامت بیان داشتند .



ایشان نخست به حمد و ثنای خدای متعال پرداختند، صفات ربوبی اش را برشمردند، نعمت هایش را مورد توجه قرار دادند و بعد خطاب به مردم فرمودند: خداوند تعالی امروز دو عید بسیار بزرگ (جمعه و غدیر) را در یک زمان برای شما قرار داده است؛ دو عیدی که هر یک فلسفه وجودی دیگری را تکامل می بخشد و به وسیله هر کدام هدایت در دیگری اثر بخش می شود ... سپس فرمودند: توحید و ایمان به یگانگی خداوند پذیرفته نمی شود مگر با اعتراف به نبوت پیامبرش محمد (صلوات الله علیه)، و دین و شریعت محمد (صلوات الله علیه) پذیرفته نمی شود مگر با قبول ولایت امر کسی که خدا فرمان ولایتش را داده است، و همه این امور سامان نمی پذیرد مگر بعد از توسل و تمسک به اهل ولایت .

سپس فرمودند: خداوند در روز غدیر آنچه درباره منتخب خود اراده کرد بر پیامبرش فرو فرستاد . به او فرمان داد تا ولایت و وصایت را ابلاغ کند، مجال را از کافران و منافقان بگیرد و نگران گزند دشمنان نباشد . روز غدیر، قدر و منزلت بسیار دارد، در آن روز گشایش های الهی فرا رسیده و حجتش بر همه تمام شده است . امروز روز روشنگری و اظهار عقیده از جایگاه بلند و روشن است، امروز روز تکامل دین و روز وفای به عهد است .

غدیر روز رسول الله (صلوات الله علیه) و مشهود من (علی ابن ابیطالب) است . روز ذلت و خواری شیطان، روز استدلال و برهان است .روز جدا شدن صفوف کسانی است که آن را تکذیب می کردند . امروز بزرگترین روزی است که عده ای از شما از آن اعراض کردید . روز هدایت و امتحان بندگان خداست . روز آشکار شدن کینه های نهفته در دل ها و سینه ها ، روز عرضه نصوص (سخنان بدون ابهام پیامبر) بر افراد مومن و دلباخته است. غدیر روز شیث پیغمبر است ، روز ادریس و یوشع و شمعون و ... .

امیرمومنان (علیه السلام) در قسمت آخر خطبه فرمود: رحمت خدا بر شما ای مسلمانان. بعد از برگشت از این اجتماع بزرگ، امروز (غدیر) را عید بگیرید و با انجام این امور آن را بزرگ بشمارید:

- نعمت را بر افراد خانواده و خویشاوندانتان گسترش دهید و نیکی و بخشش پیشه کنید .

- خدا را در برابر نعمت هایی که به شما ارزانی داشته، شکرگزار باشید .

- کنار یکدیگر جمع شوید تا خداوند اجتماع شما را فراگیر نماید .

- نعمتهای الهی را به یکدیگر تهنیت گویید همان طور که خداوند( در این روز) با اعطای اجر و ثوابی بیش از دیگر اعیاد ، به شما تبریک می گوید.

- با خوش رویی و شادمانی یکدیگر را در آغوش بگیرید .

- در هنگام دیدار یکدیگر، مصافحه کنید و به هم تبریک بگویید .



منبع: اقبال الاعمال، سید بن طاووس، صص 464-461



نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : غدیر، منشور علوی، امام علی(ع)، رسول الله (صلوات الله علیه)، وفای به عهد،


( کل صفحات : 8 )    ...   4   5   6   7   8   

امکانات وبلاگ


این نوا را در وبلاگ خود پخش کنید:

جشنواره ابلاغ غدیر