صفحه نخست    l    تماس با مدیر    l    نسخه موبایل    RSS    l   
درباره وبلاگ



آبی تر از آسمان بود و پاک تر از باران .دستش را به آسمان می برد و ستاره ها را در سفره خالی ما می نشاند . بهار را به تساوی تقسیم می کرد و سهم خود را به آنکه محتاج تر بود می بخشید.کبوتر از دست او دانه می چید و ماه از روی او روشنی می گرفت . نخل تنهایی اش را می شناخت . چاه زمزمه اش را می شنید و غدیر آن آبگیر زخمی حیران بردباری اش بود .غم و غریبی و غربت ، اشک و آه او را همدم می شدند و از کوفه تا کربلا عشق بود که می کاشتند . نماز به تلاوت او می بالید و او به تلاوت نماز . اخمهایش را باز می کرد و آدم شعر بهشت را می سرود . او ساده بود به رنگ صبح و مرد بود به رنگ خدا. آری او علی ، ماه ولاء بود .

کودکانه ی غدیر
معرفی کتاب

هدف اصلی کتاب ، شناخت قرآن با غدیر و غدیر با قرآن است . نویسنده کوشیده است که در 1500 صفحه و در سه مجلد، این شناخت دوسویه قرآن و غدیر را در شش بخش توضیح دهد . بخش اول به آیات نازل شده در سراسر واقعه غدیر از مدینه تا مدینه اختصاص دارد که اقدامات پیامبر (ص) را از یک سو ، و اقدامات منافقین را از سوی دیگر در بر می گیرد ...

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پنجشنبه 9 مهر 1394 :: نویسنده : مستور
روزهای خجسته عید بزرگ غدیره. عید مبارکی که خدا در آن امیرالمؤمنین علی علیه‏ السلام، و ائمه اطهار، علیهم‏ السلام، را به جانشینی پیامبر، صلی‏ الله ‏علیه‏ و آله، برگزید و نعمت ولایت آنها را بر همه مؤمنین هدیه کرد. ولایتی که مولایمان حضرت صاحب ‏الزمان، عجل ‏الله‏ تعالی ‏فرجه، آن را به ارث برده ‏اند.

یا علی!

دلم می‏ خواهد به زیارت تو بیایم.

دلم می‏ خواهد در غدیرخم با تو بیعت کنم.

دلم می‏ خواهد بر پنجره‏ های ضریح مطهرت بوسه بزنم و دخیل ببندم.

دوست دارم پا به پای همه زائرانی قدم بردارم که برای زیارت به کربلا و نجف می‏ آیند.

دوست دارم همراه همه آنهایی باشم که کبوتر قلبشان گرد گنبد بارگاه تو پر می‏زند.

دوست دارم در آستانه حرم امن تو بایستم، دست‏ بر سینه بگذارم و به تو سلام دهم.

دلم می‏ خواهد سجاده ‏ام را روی سنگ فرشهای مسجد کوفه یا گوشه ‏ای از حرم تو در نجف پهن کنم.

دلم می‏ خواهد... اما باید اول از تو اجازه ورود بگیرم.

یا علی جان!

دلم می‏ خواهد مهمان تو باشم.

دعوتم کن... و مرا بپذیر...

السلام علیک یا امین ‏الله فی ارضه...

سلام بر تو ای «امین‏» خدا در زمین و جانشین برحق محمد «امین‏»، صلی ‏الله ‏علیه ‏و آله.

سلام بر تو که شایسته‏ ترین کس در حفظ دو امانت گرانبهای پیامبر، صلی ‏الله ‏علیه‏ و آله، (قرآن و اهل بیت) بودی.

سلام بر تو ای امیرالمؤمنین و سلام بر همه ایمان آورندگان به امامت ‏برحق تو.

سلام بر تو که در راه خدا و برای حفظ دین خدا و سنت رسول خدا جهاد کردی.

سلام بر تو که آیات نورانی قرآن به زیباترین صورت در کلام دلنشینت، در شیوه زندگی ‏ات و در حکومت و قضاوتت جلوه ‏گری می‏کرد.

تو قرآن ناطق بودی و نسیم صدایت لبریز از عطر کلام خدا بود...

حالا که تو هم داری با من زیارت امین‏ الله را زمزمه می‏کنی، بیا با هم از مولایمان علی، علیه‏ السلام، بخواهیم در این روزهای بزرگ که ما را به حرم خویش دعوت کرده است ‏به ما توفیق دهد تا از صحن حرمش خدا را صدا بزنیم. بیا با هم از خدا بخواهیم دعاهایمان را مستجاب کند، به برکت زیارتی که به گفته علامه مجلسی از بهترین دعاهاست و امام زین‏ العابدین، علیه‏ السلام، وقتی در نزد قبر امیرالمؤمنین، علیه‏ السلام، می ‏ایستاد، با چشمانی اشکبار آن را زمزمه می‏کرد:

خدایا!

شکر نعمت های بی‏ پایانت را به من بیاموز!

و صبر در مشکلات را عطایم کن!

خدایا! ناله دعاگویان به درگاه تو بلند است و درهای اجابت تو همیشه باز.

تو فریادرس همه دلشکستگانی و مددرسان همه دردمندان.

تو در عهد خود از هر کس دیگر وفادارتری و کارهای نیک ما نزد تو محفوظ است.

تو از هر کس که می ‏شناسم راز مرا شنواتر و بر حال و روز من آگاه ‏تری.

ای خالق مهربان من!

دعایم را مستجاب کن و ستایشم را بپذیر.

و مرا همنشین دوستان خود و دوستدار اهل بیت پیامبرت، صلی ‏الله‏ علیه ‏و آله، قرار ده که تو نهایت آرزو و همه امید منی.

امام محمد باقر، علیه ‏السلام، درباره فضیلت زیارت امین ‏الله فرموده ‏اند:

هر کس از شیعیان ما این زیارت را نزد قبر امیرالمؤمنین، علیه ‏السلام، یا نزد قبر یکی از ائمه، علیهم ‏السلام، بخواند؛ حق ‏تعالی این زیارت و دعای او را در نام ه‏ای از نور بالا می‏ برد و مهر حضرت محمد، صلی‏ الله‏ علیه‏ و آله، را بر آن می‏زند و چنین محفوظ باشد تا تسلیم به قائم آل محمد، عجل‏ الله ‏تعالی‏ فرجه، نماید. (مفاتیح‏ الجنان، شیخ عباس قمی)





نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : علی علیه‏ السلام، عید غدیر، اهل بیت، قرآن، زیارت امین‏ الله، شیعه، قائم آل محمد،
سه شنبه 31 شهریور 1394 :: نویسنده : مستور


آیات قرآن کریم و گفتار معصومین ـ علیهم السلام ـ بیانگر عظمت و جایگاه رفیع امامت در اعتقادات اسلامی است. با نگاهی به آیات غدیر می‏توان بخوبی رمز عید بودن این روز را دریافت بخشی از اشارات قرآن کریم و معصومان در این باره چنین است:

الف) امامت مکمل تبلیغ رسالت الهی است.
به اتفاق شیعیان و به نقل بسیاری ازاهل سنت آیه شریف تبلیغ جهت انتصاب علی ـ علیه السلام ـ به جانشینی رسول گرامی(ص) نازل شد. این نکته هنگامی بود که ترس آشوب بود و احتمال تفرقه ‏افکنی از جانب منافقین و افراد سست ‏ایمان وجود داشت. وحی الهی به همه این نگرانی ها خاتمه داد و با تأکید بر اهمیت موضوع، حفظ رسول گرامی(ص) از توطئه‏ ها را نوید داد و فرمود: یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک فان لم تفعل فما بلغت رسالته و الله یعصمک من الناس؛ ای پیامبر، آنچه از خدا بر تو نازل شده به مردم برسان که اگر نرسانی تبلیغ رسالت و ادای وظیفه نکرده ‏ای و خدا تو را از (آزار) مردمان محفوظ خواهد داشت. (13)

علامه امینی 30 منبع از مدارک اهل سنت را برمی‏ شمارد که همه آنها این آیه را با معرفی ولایت امیرمؤمنان علی ـ علیه السلام ـ در ارتباط دانسته‏ اند. جلال الدین سیوطی شافعی در تفسیر در المنثور، تفسیر فخرالدین رازی شافعی در شمار این منابع جای دارند. (14)

نکته ‏ای که از دقت در آیه، با استفاده از جمله «فما بلغت رسالته» می‏توان فهمید این است که امامت در حدی از منزلت است که عدم معرفی آن با انجام ندادن وظیفه رسالت مساوی است.

ب) امامت مایه تکمیل دین است
دین مجموعه قوانین الهی است که برای اجرای آن به فردی که بتواند با تکیه بر دو عنصر ایمان و آگاهی موجب اجرای آن شود، نیاز دارد. دین کامل دینی است که این امر را از قبل پیش‏ بینی کرده، برای آن برنامه داشته باشد. از این رو وقتی کفار احساس کردند با فوت عبدالله فرزند پیامبر گرامی(ص) جانشینی برای استمرار راهش وجود ندارد آن بزرگوار را «ابتر» و کارش را ناقص قلمداد کردند. (15)

بعد از انتصاب علی(ع)، این آیه نازل می‏شود و می‏فرماید «الیوم اکملت لکم دینکم» امروز دین شما را کامل کردم. (16) امامت در جهت بیان احکام تکمیل‏ کننده دین است؛ زیرا به مقتضای روایتی، که از طریق شیعه و اهل سنت نقل شده و پیامبر گرامی فرمود: من شهر علم هستم و علی در آن شهر. هر که خواستار ورود به شهر حکمت است باید از راه علی(ع) واردشود. (17)

امامت در جهت اجرای صحیح برنامه‏ های دینی نیز تکمیل‏ کننده دین است. از این رو پیشوایان پنجگانه اهل سنت مانند مسلم، مالک، بخاری، نسایی و ترمذی می نویسند: وقتی طارق ابن‏ شهاب، از اهل کتاب، در مجلس خلیفه دوم گفت: اگر آیه «اکمال» در دین ما نازل می‏ شد آن را عید می‏ گرفتیم. (18) کسی بر او خرده نگرفت و عمر با سکوت خود آن را مورد قبول قرار داد.

ادامه مطلب...


نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : امام علی(ع)، امامت، تبلیغ رسالت، ولایت، ایام الله، غدیر،
شنبه 28 شهریور 1394 :: نویسنده : مستور
رسول الله(ص) محور اتحاد
رهبران دینى به خصوص رسول الله(ص) و على(ع) بیشترین تلاش را در ایجاد وحدت و تشكل امت اسلامى داشتند. در زمان رسول الله(ص) حضرت با متشكل ساختن نیروهاى مسلمان موفق شد یك امت واحده و متحد و همسو بسازد. كه كمتر مى ‏توان براى آن نمونه یافت. در عهد رسول الله (ص) در میان گروه‏ ها و قومیت‏ هاى مختلف مانند اوس و خزرج و مهاجر و انصار همواره زمینه چالش ‏هاى فروان پدید مى ‏آمد و چه بسا عرصه‏ هاى فتنه را پدیدار مى ‏نمود. لیكن رسول الله (ص) با تلاش مدبرانه خویش فتنه‏ ها را خاموش مى ‏كرد و گرایش ‏ها را با هم پیوند مى ‏داد .

على(ع) و وحدت
اما زمان على(ع) را به هیچ وجه نمى ‏توان با زمان رسول الله(ص) سنجید. اختلاف ‏هاى درونى در زمان على(ع) به اوج خود رسیده است. آتش تكاثر فزون طلبى افراد از همه سو على را محاصره كرده است. آتش فتنه ‏هاى درونى یكى پس از دیگرى شعله‏ ور مى ‏شود. فتنه ‏هایى كه بنیان اسلام و اساس امت اسلامى را تهدید مى ‏نماید. این تدبیر و تحمل على است كه اسلام و امت را از امواج خطرها عبور مى ‏دهد و وحدت امت اسلامى را حفظ مى ‏نماید و آرمان رسول الله (ص) را در جامعه تحقق مى ‏بخشد.

پرخطرترین زمان براى محو نور اسلام و فروپاشی امت اسلامى بعد از رحلت رسول الله(ص) مى‏ باشد . زیرا از یك سو زمان زیادى از دوران جاهلیت نگذشته و هنوز رسوبات فرهنگ جاهلى كاملا در ذهن‏ ها زدوده نشده است و تعصب‏ هاى جاهلى تشكل وحدت امت اسلامى را تهدید و بازگشت به دوران جاهلیت را نمایان مى ‏سازد. از سوى دیگر فرصت طلبى و هواخواهى عده ‏اى به توان این خطر افزوده با این كه رسول الله(ص)  به امر الهى مسیر رهبرى را مشخص نموده است عده ‏اى با تمام توان به میدان آمده ‏اند رهبرى را از این مسیر منحرف نموده‏ اند. این عده را، در اثر مشتبه شدن موضوع هواخواهان فراوانى حمایت مى‏ كنند. على كه شاخص‏ترین فرد شایسته ‏ترین انسان در ابعاد گوناگون است ناگه خود را در میان انواع چالش‏ ها تنها مى ‏بیند در حالى كه میراث خود (رهبرى الهى) را به غارت رفته مشاهده مى ‏نماید «ارى تراثى نهبا» (1) آن گونه تنهایى كه فقط اهل بیت او همراهند «فنظرت لیس معین الا اهل بیتى» (2) نگاه كردم تنها اهل بیت خویش را یاور یافتم) مظلومیت تا آن مقدار كه تهاجم بر هدم دردانه رسول الله(ص) فاطمه(س) روى آورده. و «تضافر امتك على هضمها» (3)

ادامه مطلب...


نوع مطلب : امام علی (ع)، 
برچسب ها : وحدت مسلمین، رسول اکرم(ص)، نهج البلاغه، وحدت، اتحاد، رهبرى،
چهارشنبه 25 شهریور 1394 :: نویسنده : مستور
با یک نگاه ابتدایی می توان فهمید که امام علی(ع) در حساس ترین شرایط شکل گیری تاریخ اسلام، به امت اسلامی می اندیشید، و در پی تأمین و تضمین عناصر «تشکیل و بقای امت واحده» بود. آنچه مایه تاسف است این که ما در جهت شناخت ابعاد این نقش تاریخی، مطالعه ای سامان یافته و در خور را به انجام نرسانده ایم. روح تعاملی حضرت بر پایه نگاه امت محور قرآن شکل گرفته بود، در نتیجه به شیوه های گسترده و گوناگون برای دست یابی به وحدت تمسک می جست.مهم این است بدانیم که امام (ع) با چه سازو کاری به تحقق وحدت روی آورده بود. بحث در این زمینه را جدی باید گرفت، در عین حال می توان به عنوان یک بحث مقدماتی، پنج شیوه را به حضرت نسبت داد که با تکیه بر آن ها حرکت وحدت خواهانه خود را دنبال می کرده است. این شیوه ها عبارت بودند از:

برش ندادن به جامعه بر اساس مرزهای اعتقادی
اگر چه خود امام (ع) محور تشیع بودند و تشیع با اعتقاد به حضرت (ع) معنا و مفهوم پیدا می کرد، اما این معیار و محور و اصل تشیع، بیشترین تعامل را با کسانی که شیعه نبودند داشت، و ارتباطی حداکثری با آنان را به صورت همه جانبه پی می گرفت. به بیان دیگر حضرت با زیستن و بودن میان اهل سنت، گسترده ترین، پویاترین و زنده ترین مواجهه و گفت و گو را با آنان شکل داد.امام (ع) امامت جامعه ای را می پذیرد که بیشترین افراد آن جامعه شیعه نبودند. همین امر نشان می دهد که حضرت چگونه با جامعه خود مواجهه داشت و با وجود اختلاف ها می توانست جامعه خود را هدایت کند.

البته حضرت (ع) در عین حال و بر پایه نصوص قرآنی و تاکیدات پیامبر (ص) درصدد شناساندن عصمت اهل بیت و مرجعیت علمی ایشان وشناساندن حقوق خود در عرصه های سیاسی و اجتماعی نیز بود؛ اما همه این تلاش ها را در قالبی تلطیف شده و به صورتی ظریف و صرفا در چارچوب یک جریان فکری و اعتقادی قرآنی پی می گرفت به نحوی که ذره ای به وحدت امت اسلامی آسیب نخورد. این یک درس بزرگ است؛ چون وقتی اصول و مبانی تشیع این گونه با ظرافت عرضه می شود، به طریق اولی حضور تشیع در سطح جهان اسلام باید حضوری ظریف و حساب شده باشد. یعنی به سمت تعاملی وحدت خواهانه حرکت کند؛ به تعبیر دیگر ما شیعیان باید هوشیار باشیم و در عین این که به شیعه گری خود به عنوان یک مذهب قوی و جدی که حرف ها و پیام های بسیار دارد، پایبندی نشان دهیم، تعامل با اهل سنت را هم به صورت حد اکثری، جدی و واقعی دنبال کنیم و تلاش کنیم که نه تنها اصل امت اسلامی آسیب نبیند که تقویت هم بشود.به هر حال رویکرد امام (ع) نشان می دهد که وضعیت طبیعی جامعه اسلامی، فارغ از مرزهای اعتقادی مذهب ساز، حرکت بر اساس وحدت و یکپارچگی است.

ادامه مطلب...


نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : امام علی(ع)، وحدت، هویت اسلامی، امت محوری، جامعه،
برخی میگویند بحث از خلافت و امامت امام علی علیه السلام و اهل بیت عصمت و طهارت و سخن از غدیرخم بی فایده است و لذا نباید این گونه مسائل در این عصر و زمان مطرح شود. آنان می گویند:« بسیاری از اختلافات در عصر ما بی مورد و سالبه به انتفای موضوع است و باید بسیاری از مسائل را به دست فراموشی سپرد و در روش بحث و مناظره و طرح مسائل مورد اختلاف،تجدید نظر کرد».(1)

آنان میگویند:« ما نباید در این زمان نبش قبر کنیم و مسائل اختلافی مرده را زنده کنیم و آن را مطرح سازیم».(2) و نیز میگویند:« مسلمین نباید از اختلاف سران خود در چهارده قرن پیش سخن به میان آورند تا چه رسد به اختلافی که بعداً در میان آنها پیدا شده است».(3)

در پاسخ آنها میگوییم:یکی از امتیازات ادیان این است که اگر هدفی عالی را برای انسان مشخص کرده، راه رسیدن به آن را نیز ترسیم میکنند و الگو و نمونهای را نیز برای آن مشخص مینمایند تا با در نظر گرفتن سیره عملی او، و اقتدا و پیروی از او، انسانها بهتر بتوانند به سر منزل مقصود برسند؛ زیرا طبق نظر روانشناسان و روانکاوان، با الگوی کامل، بهتر میتوان انسانها را به حقّ و حقیقت و هدف راهنمایی کرد. خداوند متعال، پیامبر اسلام را الگوی خوبی برای مسلمین معرفی کرده، میفرماید:« لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَۀٌ » (4) « قطعاً برای شما در [اقتدا به] رسول خدا سرمشقی نیکوست». باید دانست که موقعیتها و مواقفی بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله پدید آمد که هرگز در عصر پیامبر صلی الله علیه وآله پدید نیامده بود، تا آن حضرت صلی الله علیه وآله را در آن مواقف الگو قرار دهیم، از آن جمله اتفاقی بود که در عصر امام حسین علیه السلام پدید آمد، که شخصی به اسم اسلام ولی بر ضدّ اسلام به نام یزید، حاکم بر کشورهای اسلام شد، در این هنگامه چه کسی شایستگی الگو شدن را دارد؟ در آن وقت تنها کسی که بهترین الگو را تا روز قیامت به جامعه انسانی عرضه کرد امام حسین علیه السلام بود. این الگو برای جامعه شیعه و پیروان اهل بیت علیهم السلام است، که اهل سنّت چنین الگویی ندارند.

ادامه مطلب...


نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : وحدت، انسجام اسلامی، غدیر، امام حسین علیه السلام، وحدت اسلامی،
یکشنبه 15 شهریور 1394 :: نویسنده : مستور
امامت، یعنی همان اوج معنای مطلوب اداره جامعه در مقابل انواع و اقسام مدیریت های جامعه که از ضعفها و شهوات و نخوت و فزون طلبی انسانی سرچشمه میگیرد. اسلام شیوه و نسخه امامت را به بشریت ارائه میکند؛ یعنی اینکه یک انسان، هم دلش از فیض الهی سرشار و لبریز باشد، هم معارف دین را بشناسد و بفهمد - یعنی راه را درست تشخیص دهد - هم دارای قدرت عملکرد باشد - که « یایَحْیَی خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّةٍ » (1) هم جان و خواست و زندگی شخصی برایش حائز اهمیّت نباشد؛ امّا جان و زندگی و سعادت انسانها برای او همه چیز باشد؛ که امیرالمؤمنین در کمتر از پنج سال حکومت خود، این را در عمل نشان داد.

شما میبینید که مدت کوتاه کمتر از پنج سال حکومت امیرالمؤمنین، به عنوان یک نمونه و الگو و چیزی که بشریّت آن را هرگز فراموش نخواهد کرد، در طول قرنها همچنان می درخشد و باقی مانده است. این نتیجه درس و معنا و تفسیر واقعه غدیر است. ما دو سال با عنوان نام امیرالمؤمنین، جامعه و دل های خود را به عظمت این مقام شامخ و این چهره فراموش نشدنی تاریخ متوجّه کردیم؛ امّا معنای آن این نیست که وقتی امسال - که سال 80 است - تمام شود، دیگر رفتارهای علوی و پرداختن به زندگی امیرالمؤمنین برای ما لازم نیست و تاریخ مصرف آن میگذرد؛ نخیر، ما هر لحظه احتیاج داریم که به آن نقطه الگو و خطّ نشان و انگشت اشارهای که در زندگی امیرالمؤمنین وجود دارد، نگاه کنیم؛ از آن الگو بگیریم و فاصله طولانی بین خودمان و او را هرچه ممکن است، قدم به قدم کم کنیم. بزرگترین خطر برای نظام و حکومتی مثل نظام و حکومت ما که با نام اسلام به وجود آمده، این است که ما فراموش کنیم الگوی حکومت ما، امیرالمؤمنین است؛ به الگوهای رایج دنیا و تاریخ نگاه کنیم و خود را با آنها مقایسه کنیم؛ به روش حکومت های منحرفی که در طول تاریخ روز به روز به بشریّت ضربه زدند، نگاه کنیم که اگر یک جنبه از زندگی انسان را رونقی بخشیدند، جنبه دیگری را دچار ضایعات جبران ناشدنی کردند.(2)

پی نوشت :
1- سوره مریم، آیه 12
2- بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در سال روز عید سعید غدیرخم  1379/12/24



نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : امامت، بشریّت، امیرالمؤمنین، الگوی اسلامی، حکومت، غدیر،
چهارشنبه 11 شهریور 1394 :: نویسنده : مستور


امام راحل بزرگوار ما، بزرگترین حقّ را از این ناحیه به گردن امّت اسلامی دارد که آحاد مردم را به مسؤولیت خودشان که دخالت در امر حکومت است، متنبّه و واقف کرد. از این روست که در نظام اسلامی، هر کس متدیّن به عقیده و شریعت اسلامی باشد، در امر حکومت دارای مسؤولیت است. هیچ کس نمیتواند خود را از موضوع حکومت کنار بکشد، هیچ کس نمیتواند بگوید:« کاری انجام میگیرد؛ به من چه؟!»

در موضوع حکومت و مسائل سیاسی و مسائل عمومی جامعه در نظام اسلامی،«به من چه» نداریم! مردم برکنار نیستند. بزرگترین مظهر دخالت مردم در امور حکومت، غدیر است. خودِ غدیر این را به ما آموخت و لذاست که عید غدیر، عید ولایت است، عید سیاست است، عید دخالت مردم در امر حکومت است، عید آحاد ملّت و امت اسلامی است. این عید، مخصوص شیعه هم نیست. جا دارد و حق آن است که همه امّت اسلامی، این روز را برای خودشان عید بدانند.

غدیر، عید امیرالمؤمنین (علیه الصلاة و السلام) هم هست و شیعیان آن حضرت، به طور ویژه از این عید استفاده میکنند.


بیانات مقام معظم رهبری در دیدار کارگزاران نظام، به مناسبت عید غدیر 1383/2/18.



نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : مقام معظم رهبری، شریعت اسلامی، امیرالمؤمنین، عید غدیر، سیاست، حکومت،
دوشنبه 9 شهریور 1394 :: نویسنده : مستور
نصوص قرآنی بر ولایت امیرالمؤمنین علیهالسّلام
هر کسی در دو آیه (یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللّهُ یَعْصِ مُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللّهَ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ و (الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکمُ الإِسْلَامَ دِیناً) دقّت کند و اهل انصاف باشد به یقین، پیام غدیر را دریافت میکند چرا که مضامین این دو آیه، خود گویا و آشکار است.

پیامبر با وجود اینکه تمامی مسائل خداشناسی، توحید، معاد و احکام فرعی، سیاسی، اخلاقی و عبادی و همه آنچه را که لازمه یک جامعه متفکّر و پیشرو باشد برای مردم بیان کرده بودند و چیزی نمانده بود تا بیان شود، بازهم خداوند به ایشان میفرمایند که اگر این پیام را در حجۀ الوداع نرسانی، رسالت شما کامل نشده است.این مطلب نشان میدهد که تعیین مدیریت جامعه و شخص حضرت علی علیهالسّلام از بسیاری از این مطالب مهمّتر است و بدون انجام این پیام، رسالت ناقص حساب میشود.

مدیریّت در جامعه اسلامی
از هر فرد منصفی سؤال شود به یقین اعتراف میکند که مدیریّت جامعه در اسلام بسیار مهم است چرا که در حجۀ الوداع اینگونه پیامی به پیامبر ابلاغ شد و از ایشان خواسته شد که جانشین خود را انتخاب کند تا مدیریت جامعه براساس آن باشد. به همین دلیل این رفتار، اهمیّت و جایگاه مدیریّت را در اسلام نشان میدهد. اگر مسأله مدیریّت بعد از پیامبر مشخص نم یشد، پیام ایشان ناقص بود، زیرا دین اسلام جهان شمول است و بدون اعلام این مدیریّت، پیام آن نیز کامل نمیشد.

منبع: پیام غدیر، ص: 172



نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : ولایت، غدیر، امیرالمؤمنین، حجۀ الوداع، جامعه اسلامی، پیام غدیر،
شنبه 7 شهریور 1394 :: نویسنده : مستور
بعثت نبی اکرم (ص) و ظهور اسلام در جهان را می توان برجسته ترین تحول در تاریخ زندگی انسان ها تلقی کرد، خاتم رسولان برای نشر، گسترش، معرفی و تثبیت این آیین آسمانی بر اساس تعالیم وحی و موازین معجزه جاویدش یعنی قرآن کریم، زحمات زیادی را متحمّل گردید امّا استمرار، تکمیل و تتمیم برنامه های نبوت، به امامت و رهبری ائمه هدی بستگی داشت که رویداد روشنی بخش غدیر این مهم را تحقق عینی و عملی بخشید و وقوع آن با توصیه ای از سوی خداوند متعال به خاتم رسولانش یعنی حضرت محمد(ص) اتفاق افتاد.

ختم کننده رسالت فرستادگان الهی در زیر باران تهمت و مخالفت و مخاصمت بنای امتی مسلمان و واحد را پی ریخت، نخستین افراد این جامعه موحّد یعنی حضرت خدیجه و مولا علی(ع) به حضرتش ایمان آوردند و حمایت از اندیشه، آرمان و مبانی پیامبر را وجهه همّت خویش قرار دادند. هدف بعثت رسول اکرم(ص) بنیان نهادن امتی وسط بود، خدا و رسولش بر آن بودند که بذر ایمان در دل های مؤمنان موقعی به بار می نشیند که مجموعه شرایطی برای بالیدن آن فراهم گردد و در غیر این صورت بوستان روح افزای رسالت، وحدت، همدلی و همراهی خود را از دست می دهد و تند باد حوادث آن را دچار پژمردگی و خزان زدگی می نماید و در این حالت گلستان معطر نبوی نمی تواند نتایج مطلوب و رایحه معطر خود را عالم گیر سازد. از این روی پیامبر اعلام کرد آیینی که وی آورده است همه مردمان جهان را مورد خطاب قرار می دهد و بین آنان از نظر نژاد، توانایی مالی، تشخص های قومی و قبیله ای تفاوتی قائل نمی گردد و صرفاً پرهیزگاری و فضیلت های معنوی عامل برتری های افراد است نه چیز دیگری.

در مکّه به رغم عداوت ها و خصومت های شدید، این جامعه پی ریزی گردید و با هجرت پیامبر از مکه به مدینه، آن حضرت در صدد گردید تا گسترش چنین امتی را جدی تر و استوارتر پی گیرد. جامعه ای که نبی اکرم(ص) در مدینه پایه ریزی کرد در واقع صورت عملی تعالیمی بود که حضرتش به نشر و تبلیغ آن مبعوث گردیده بود و طبیعی است که ایشان باید برای اداره چنین امتی و نیز سرنوشت آتی آن حسّاس باشد. فریاد فرحزای وحی از سرزمین حجاز عبور کرده و به قلمروهای دیگر در آسیا و آفریقا رسیده بود، طی بیست و سه سال مجاهدت و استقامت حضرت محمد(ص) جامعه ای که تشکیل آن آرزوی دیرینه ایشان بود، شکوهمندانه شکل گرفت اما اکنون آن فرستاده الهی در آستانه گذر از جهان فانی به سوی جهانی ابدی است و باید هرچه زودتر دعوت حق را لبیک گوید و زینت بخش قدسیان در سرای دیگر گردد، آیا این نهاد نوپا را که با مشقتی وافر پدید آورده است در این لحظات آخر رها سازد و در موقعی که اشرافیت زخم خورده جاهلی، امپراتوری های ایران و روم و منافقین داخلی کمر به فروپاشی آن بسته اند تا پیامی را که هر روز پرطنین تر می گردید و پوسته های زمان و مکان را می شکافت، آن را خاموش نمایند، نسبت به اداره آن تصمیمی نگیرد. بنابراین پیامبر در برابر این یورش های وحشیانه و توطئه های خطرناک می خواهد اقدامی جدّی بنماید. امّا کیست که بتواند تحمل چنین باری گران را داشته باشد، او کسی جز حضرت علی(ع) نمی باشد.

ادامه مطلب...


نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : غدیر، غدیر خم، پیامبر، خدا، امت، امام، نبی،
یکشنبه 1 شهریور 1394 :: نویسنده : مستور
سطحى ‏نگرى و كوچك ‏اندیشى است، اگر «غدیر» و «ولایت‏» را، نزاعى در میان دو گروه در گذشته بدانیم.و دور از «متن مكتب‏» است، اگر ایستادن بر كرانه جوشان «غدیر» را تنهاحساسیتى فرقه‏اى و جدالى مذهبى به شمار آوریم.

«غدیر»، همواره برپاست.صحنه تعیین «مولى‏»، و آن بیعت ها و استش هادها و اعترافها، هنوز هم محو نشده ‏است. بیعت گران نیز، صحنه را ترك نكرده ‏اند. على ‏رغم آنان كه سعى كرده ‏اند غبارى از«نسیان‏» و پرده ‏اى از «كتمان‏» بر سیماى غدیر بنشانند و بیفكنند، دلها و جان هاى بی شمارى هنوز هم توجه به آن دست هاى بلندى دارد كه دست «على‏» را گرفت و فراز آورد، تا آن خورشید را، همه ببینند، همه بشناسند، به یكدیگر و به غایبان ‏از صحنه و به خبرگیران از واقعه و به جویندگان چراغ، معرفى كنند.

صحنه ‏غدیر، پایان نیافته است.هنوز هم دیدگان تاریخ، در عصر حاضر، در قاره ‏هاى دوردست، در جنوبى‏ ترین كشور آفریقا، در شرقى ‏ترین منطقه خاور دور، در مركزى ‏ترین بخش اروپا و آمریكا، در پى ‏آشنایى با «خورشید»ى هستند كه اگر بتابد، خانه‏ ها را، دلها را، شهرها را، اندیشه‏ ها را، قلمرو قلم و شعر را، پهنه ادبیات و هنر را، گستره عقیده ‏ها و باورها را «روشن‏» مى‏ سازد. و از « نور »، چه انتظارى است، جز درخشیدن و فروغ ‏گستردن و گرما بخشیدن؟! در غدیر، دستى كه فرا رفت، دست‏ خدا بود، زبانى كه «على‏ مولاه‏» را سرود، زبان خدا بود، دستى هم كه به عنوان «مولى‏» بالا رفت و همگان‏ دیدند، دست‏ خدا بود، «على‏»، راه و صراط بود، چراغ و مشعل بود، خط سیر و مسیر بود، «غدیر»، راهى بود كه روندگان را به «على‏» مى ‏رساند.و ... «على‏» هم، صراطى بود كه رهپویان را به «خدا» مى ‏رساند.

«غدیر»، چشمه‏ اى زلال بود كه در طول چهارده قرن، هزاران هزار كام تشنه را از كوثر معارف ناب، سیراب ساخت. و این چشمه، هنوز هم سارى و جارى است.

«غدیر»، چراغى بر اوج بود، كه در قرن هاى متمادى تاریخ بشرى، گمگشتگان‏ بسیارى را از وادیه اى خوف و خطر و بیراهه‏ هاى تاریكى و ضلالت، به «مقصد» راهنمایى كرد. و این چراغ، همچنان فروزان و نورافشان و راهنماست.

«غدیر»، تكیه‏ گاهى بود كه شیعه را در عصر محكومیت و مظلومیت دیرپاى خویش،پناه بود و حجت و برهان. و این تكیه‏ گاه، هنوز هم به استوارى گذشته، پابرجاست و محكمترین حجت‏ها را دارد.

«غدیر»، متنى بود، روشن و بى ‏ابهام، گویا و صریح، كه خیلى‏ ها كوشیدند حواشى ‏تاویل و تفسیرهاى دور از واقعیت ‏براى آن ترسیم كنند. و این متن، هنوز هم براى ‏آنان كه بى ‏حواشى به آن بنگرند، صریح و گویاست.

«غدیر»، میوه ‏اى شیرین در بوستان رسالت ‏بود، كه تداوم «خط نبوت‏» را در شكل‏«امامت‏»، به شیرین‏ ترین صورت ترسیم مى‏ كرد. و هنوز هم این میوه شیرین، زینت‏ بخش ‏بوستان محمدى است و بدون آن، «باغ رسالت‏» بى ‏ثمر است «و ان لم تفعل فما بلغت‏ رسالته ...».

«غدیر»، میثاقى بود میان صاحبان باور و عقیده به خدا و رسول، كه وفادارى به ‏آن، شاهد صدق ایمان بوده است. و این عهد و پیمان، هنوز هم «وفا» مى ‏طلبد و دستان بیعت گر را به «صدق‏» فرا مى‏ خواند، و همه ساله، این عید فرخنده موعدى ‏براى تجدید آن عهد و تحكیم آن میثاق با خدا و رسول است.

«غدیر»، اگر چه بركه‏ اى در بیابان بود، ولى هفت دریا به وسعت تاریخ و زمان ‏بود كه موجش «ازل‏» تا «ابد» را فرا گرفت و اگر خاكیان، برخى چشم دیدن آن‏ موج ابدى را نداشتند، افلاكیان به تكریم آن به یكدیگر تهنیت مى‏ گفتند.

«غدیر»، سفینه نجاتى بود كه گرفتاران موج جهالت و حیرت ضلالت را به ساحل امن ‏ایمان مى ‏رساند. این سفینه، هنوز هم سرنشین مى ‏طلبد و امواج فتنه و فریب، هنوز هم ‏در  پى دور ساختن اندیشه‏ ها از این ساحل ‏اند.

«غدیر»، روشن‏ ترین چراغ بود، بر بالاترین بام خانه‏ هاى تاریخ، تا ... مردم‏«اهل بیت‏» را بشناسند و به «خانه‏»اى رهنمون شوند كه افراد آن در دامان‏«وحى‏» بزرگ شدند و «آیات خدا» در آن خانه فرود آمد و جبرئیل امین، مانوس ‏آن بیت و اهل بیت ‏بود.

اگر انسانیت امروز، مى‏ خواهد به آن «خانه‏» راه یابد، خانه ‏اى كه همه چیز در آنجاست، و همه كلیدهاى گشاینده همه قفلها و درهاى بسته در دست صاحبان و ساكنان‏ آن خانه است.

باید به این چراغ نگاه كند، تا راه را بشناسد.

آرى ... «چراغ غدیر، بر بام بلند تاریخ‏».


جواد محدثى



نوع مطلب : غدیر، 
برچسب ها : امام علی(ع)، تاریخ، غدیر، ولایت، مولی، اهل بیت،


( کل صفحات : 20 )    ...   5   6   7   8   9   10   11   ...   

امکانات وبلاگ


این نوا را در وبلاگ خود پخش کنید:

جشنواره رسانه های علوی