تبلیغات
مــاه ولــاء - (قرن پنجم)
صفحه نخست    l    تماس با مدیر    l    نسخه موبایل    RSS    l   
درباره وبلاگ



آبی تر از آسمان بود و پاک تر از باران .دستش را به آسمان می برد و ستاره ها را در سفره خالی ما می نشاند . بهار را به تساوی تقسیم می کرد و سهم خود را به آنکه محتاج تر بود می بخشید.کبوتر از دست او دانه می چید و ماه از روی او روشنی می گرفت . نخل تنهایی اش را می شناخت . چاه زمزمه اش را می شنید و غدیر آن آبگیر زخمی حیران بردباری اش بود .غم و غریبی و غربت ، اشک و آه او را همدم می شدند و از کوفه تا کربلا عشق بود که می کاشتند . نماز به تلاوت او می بالید و او به تلاوت نماز . اخمهایش را باز می کرد و آدم شعر بهشت را می سرود . او ساده بود به رنگ صبح و مرد بود به رنگ خدا. آری او علی ، ماه ولاء بود .

کودکانه ی غدیر
معرفی کتاب

هدف اصلی کتاب ، شناخت قرآن با غدیر و غدیر با قرآن است . نویسنده کوشیده است که در 1500 صفحه و در سه مجلد، این شناخت دوسویه قرآن و غدیر را در شش بخش توضیح دهد . بخش اول به آیات نازل شده در سراسر واقعه غدیر از مدینه تا مدینه اختصاص دارد که اقدامات پیامبر (ص) را از یک سو ، و اقدامات منافقین را از سوی دیگر در بر می گیرد ...

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
(قرن پنجم)
192- متكلّم، قاضى- محمّد بن طیّب بن محمّد- ابو بكر باقلانى متوفاى 403،از اهل بصره است كه در بغداد اقامت گزیده، سخنان و تصنیف او در (كلام) بیش از دیگران است، خطیب در جلد 5 تاریخش ص- 379 او را توثیق و ستایش نموده، نامبرده حدیث موالات و حدیث تهنیت را در كتاب خود «التمهید» در ردّ بر مذاهب روایت نموده، كه خواهد آمد.

193- حافظ- محمّد بن عبد اللّه بن محمّد، ابو عبد اللّه- حاكم ضبّى- معروف به (ابن البیّع) نیشابورى- متوفاى 405- صاحب «مستدرك»بر صحیحین (صحیح مسلم و صحیح بخارى) كه مورد نظر همگان و مشهور است- در سال 321 ولادت یافته و از دوران كودكى در تحصیل و طلب حدیث بوده و در سن 30 سالگى صلاحیت شنیدن و حفظ حدیث را احراز كرده «1» خطیب و ذهبى- و ابن كثیر در جلد 6 تاریخش ص 273 و در جلد 3 «تذكره» صفحه 242 و در جلد 11 (البدایه و النهایه) صفحه 355 او را توثیق نموده‌اند،حدیث غدیر را در مستدرك خود بطرق مختلف كه صحت اكثر آنها را تصریح نموده، روایت كرده، از جمله آنها در صفحات 48 و 66 و 72 و 78 و 88 و 92 و 97 و 103 گذشت، و روایت او در حدیث مناشده رحبه بلفظ زید بن یثیع باسناد صحیح كه رجال آن ثقه هستند و در حدیث احتجاج روز جمل، خواهد آمد.

194- احمد بن محمّد بن موسى بن قاسم بن صلت- ابو الحسن مجبّر بغدادى متوفاى 405، خطیب در جلد 5 تاریخش صفحه 95 شرح حال او را ثبت و از دقّاق حكایت نموده كه: نامبرده استادى با صلاحیت و متدیّن بوده، روایت او در حدیث مناشده مردى عراقى بر جابر انصارى باسناد صحیح خواهد آمد.

195- حافظ- عبد الملك بن ابى عثمان- ابو سعد نیشابورى- مشهور به (خركوشى) «2» متوفاى 407، ذهبى در (عبر) شرح حال او را ثبت و از قول حاكم گوید: جامع‌تر از او از حیث علم و زهد و تواضع و ارشاد بسوى خداوند ندیدم، حدیث تهنیت از او بدو طریق خواهد آمد.

196- حافظ- احمد بن عبد الرحمن بن احمد- ابو بكر فارسى- شیرازى متوفاى 407/ 411؛ ذهبى در جلد 3 «تذكره» صفحه 267 شرح حال او را ثبت و درباره او چنین گوید: حافظ، پیشوا، محیط و جولان‌گر (در احادیث)، و از ابى الفرج بجلى حكایت نموده كه او را: موصوف بصدق و حفظ كه در این رشته بسیار نیكو از عهده بر آمده ذكر نموده است، حدیث از ابن عباس را در آیاتى كه از قرآن درباره على علیه السّلام نازل شده، با بررسى در اسناد روایت نموده، حدیث منسوب باو در صفحه 99 گذشت، و در مورد آیه تبلیغ نیز خواهد آمد.

197- حافظ- محمّد بن احمد بن محمّد بن سهل- ابى الفتح بن ابى الفوارس (جدّ او- سهل- كنیه‌اش ابو الفوارس بوده)- در سال 338 متولد و در 412 وفات یافته، خطیب در جلد 1 تاریخش صفحه 352 شرح حال او را ثبت و درباره او چنین مینگارد: بسیار نوشته و گردآورده و داراى قوه حفظ و معرفت و امانت و ثقه بوده و مشهور بصلاحیت است، و مردم از روى تشخیص و انتخاب او احادیثى را كه از اساتید بدست آورده استنساخ و نوشته‌اند، روایت او در حدیث تهنیت خواهد آمد.

198- حافظ- احمد بن موسى بن مردویه- اصفهانى- ابو بكر متوفاى 410،ذهبى در جلد 3 «تذكره» صفحه 252 او را ذكر نموده و درباره او چنین نگاشته: حافظ داراى دقت نظر و علّامه، در رشته بررسى احادیث و جمع آن ثابت قدم و داراى بصیرت بحال رجال حدیث و تحقیق او بسیار و داراى تصانیف نمكین و مطلوب میباشد، حدیث منسوب باو در صفحات 40 و 84 و 86 و 99 و 100 گذشت، و روایت او در داستان ركبان و در مورد آیه اكمال دین و در حدیث تهنیت خواهد آمد.

199- ابو على- احمد بن محمّد بن یعقوب- ملقّب به (مسكویه) صاحب كتاب «التجارب» متوفاى 421، ابو حیّان در جلد 1 «الامتاع» صفحه 35 و یاقوت در جلد 5 «معجم الادباء» صفحه 5- 19 و ابن شاكر در جلد 2 «الوافی بالوفیات» ص 269 و غیر آنها او را ستوده‌اند، نامبرده حدیث غدیر خم را در «ندیم الفرید» روایت نموده كه لفظ او در احتجاج مأمون خلیفه عباسى بر فقهاء بحدیث غدیر خواهد آمد.

200- قاضى- احمد بن حسین بن احمد- ابو الحسن- معروف به «ابن سمّاك بغدادى» (در سنّ 95 سالگى در 424 وفات یافته)، نامبرده مرد بزرگى بوده و در جامع منصور مجلس وعظى داشته كه در آن مجلس- سخنرانى میكرده،خطیب در جلد 4 تاریخش صفحه 110 این موضوع را ذكر كرده، نامبرده حدیث نزول آیه اكمال دین را درباره على علیه السّلام روایت نموده است.

201- ابو اسحق احمد بن محمّد بن ابراهیم ثعلبى نیشابورى- مفسّر مشهور- متوفاى 427 ر 37، ابن خلكان در جلد 1 تاریخش صفحه 22 شرح حال او را ثبت و گوید: نامبرده در علم تفسیر یگانه عصر و زمان خود بوده و تفسیر كبیر را كه برتر از سایر تفاسیر است، تصنیف نموده، و فارسى- در تاریخ نیشابور او را نام برده و گفته: ثعلبى آنچه نقل میكند- صحیح و مورد وثوق و اعتماد است، او از ابى طاهر بن خزیمه و امام ابى بكر بن مهران مقرى حدیث میكند و حدیث او بسیار و مشایخ و استادان او زیادند، در تفسیر خود «الكشف و البیان» حدیث نزول آیه تبلیغ و حدیث نزول آیه سأل سائل  را پیرامون واقعه غدیر با بررسى در اسناد آن روایت نموده است.

202- ابو محمّد عبد اللّه بن على بن محمّد بن بشران- در سال 355 متولد و در 429 وفات یافته، شیخ خطیب بغدادى در جلد 10 تاریخش صفحه 14 گوید: من از احادیث او نوشتم و آنچه را با شنیدن از اساتید و مشایخ خود نقل كرده صحیح است، حدیث او در داستان تهنیت و روزه غدیر باسناد صحیح كه رجال آن همگى ثقه هستند، خواهد آمد.

203- ابو منصور عبد الملك بن محمّد بن اسمعیل ثعالبى- نیشابورى- متوفاى 429 صاحب «یتیمة الدهر» ابن خلكان در جلد 1 تاریخش ص 315 شرح حال او را ثبت و او و تألیفات وزین و گرانبهایش را ستوده، و ابن كثیر در جلد 12 تاریخش ص 44 او را نام برده و گفته: نامبرده در لغت و اخبار و حوادث ایام خلق پیشوا و محیط و وجود سودمندى بوده، حدیث غدیر را در ص 511 كتاب «ثمار القلوب» روایت نموده، لفظ او در- عید غدیر، خواهد آمد.

204- حافظ- احمد بن عبد اللّه- ابو نعیم اصفهانى- در سال 336 متولد و در 430 وفات یافته، شرح حال و ستایش او در بسیارى از كتب تاریخ و شرح حال رجال مندرج و ثبت است، ابن خلكان در جلد 1 تاریخش ص 27 گوید: نامبرده از محدثین بنام و مشهور و از بزرگان حفاظ مورد اعتماد و وثوق است، از افاضل محدثین گرفته و افاضل از او اخذ و بحدیث او منتفع شده‌اند، و كتاب او «حلیة الاولیاء» از بهترین كتب است، و ذهبى در جلد 3 تذكره‌اش ص 292 از قول ابن مردویه نقل كرده كه: ابو نعیم در زمان خود كسى بوده كه طالبان حدیث براى درك مجلس و بهره‌گیرى از او بار سفر مى‌بستند و بسوى او مى‌شتافتند، و در افق اقطار جهان احدى در قوه حفظ و سندیّت كلام چون او نبوده، او یگانه حافظ دنیا (در زمان خود) بوده، همگان در نزد او جمع میشدند و هر یك از حاضرین بنوبه خود در هر روز آنچه از احادیث مورد نیازش بود تا نزدیك ظهر در محضرش قرائت مینمود و تصحیح میكرد، احادیث او (در غدیر خم) در صفحات 47 و 54 و 57 و 61 و 76 و 79 و 83 و 84 و 103 و 111 و 120 گذشت، و حدیث او در داستان (مناشده) رحبه و در باب احتجاج عمر بن عبد العزیز و در نزول آیه تبلیغ و آیه اكمال دین درباره على علیه السّلام خواهد آمد كه بسیارى از اسناد آن صحیح و رجال آن ثقه هستند.

205- ابو على- حسن بن على بن محمّد تمیمى- واعظ معروف به (ابن المذهّب) (در سال 444 در سن 89 سالگى وفات یافته) خطیب در جلد 7 تاریخش ص 390 شرح حال او را ثبت و گفته كه: مسموعات او نسبت بمسند احمد از قطیعى‌ صحیح است، مگر در بعض اجزاء آن كه اسم او در آنها الحاق شده- ابن كثیر (در جلد 12 ص 94 «البدایة و النهایه») از قول ابن جوزى گوید: این امر موجب قدح و نكوهش سماع او نخواهد بود، زیرا پس از تحقق موضوع (اعتماد بآنچه شنیده) رواست، كه نام خود را به آنچه شنیدن آن محقق شده ملحق نماید، روایت او در مورد- مناشده رحبه بلفظ عبد الرحمن ابن ابى لیلى خواهد آمد.

206- حافظ، اسماعیل بن على بن حسین- ابو سعید رازى- معروف به (ابن سمّان) متوفاى 445، ابن عساكر در جلد 3 تاریخش ص 35 شرح حال او را ذكر و گفته: نامبرده از عده مشایخ و استادان حدیث در حدود چهارصد نفر- استماع حدیث كرده، در عصر و زمان خود پیشواى معتزله بوده و از بزرگان حفاظ است، در او زهد و ورع مشهود بوده، و عمر كلبى گوید: نامبرده بزرگ و استاد عدلیّه (یعنى معتزله) و عالم و فقیه و متكلّم و محدّث آنگروه بوده و در قرائت‌ها و حدیث و شناسائى رجال و انساب و فرایض و حساب و شروط و مقدورات پیشوائى بلا معارض بوده، و نیز در فقه ابى حنیفه پیشوا بوده .. و از این قبیل كلمات رسا در ستایش او، حدیث منسوب باو در ص 46 و 105 گذشت.

207- حافظ- احمد بن حسین بن على- ابو بكر بیهقى- در سال 458 در سن 74 سالگى وفات یافته، اكثر از باب تذكره و تاریخ، شرح حال او را ذكر كرده‌اند، سبكى در جلد 3 «طبقات» ص 3 گوید: امام بیهقى- یكى از ائمّه مسلمین و راهنمایان اهل ایمان و دعوت كننده‌گان بسوى حبل اللّه متین بوده،فقیهى است بزرگوار، حافظى است كبیر، اصولیى است برجسته و جامع، زاهدى است با ورع، بنده خالصى است براى خداوند، كه قیام بیارى مذهب از اصول و فروع نموده، كوهى است از كوههاى علم، و ابن اثیر در جلد 10 «كامل» ص 20 گوید: نامبرده در حدیث و فقه بر مذهب شافعى پیشوا بوده، و در این رشته‌ها مصنفات متعددى دارد، یكى از آنها سنن كبراى او است مشتمل برده مجلد و غیر آن از تصنیف‌هاى پسندیده او، نامبرده موصوف به عفّت و زهد بود، حدیث او در صفحات 46 و 47 و 71 و 97، باسنادى كه عدّه‌اى از آنها صحیح است، گذشت و روایت او در حدیث روزه غدیر باسناد صحیح كه رجال آن ثقه هستند خواهد آمد كه در آن موضوع نزول آیه اكمال نیز ذكر شده.

208- حافظ- ابو عمر- یوسف بن عبد اللّه بن محمّد بن عبد البرّ- نمرى- قرطبى (در سال 368 متولد و در 463 وفات یافته)، كتاب «استیعاب» تألیف او است، ذهبى در جلد 3 تذكره‌اش ص 324 گوید: امام- شیخ الاسلام- حافظ مغرب- ابو عمر- در میان (علماء) عصر و زمان خود در حفظ و اتقان آقائى و سرورى یافت، و ابو الولید باجى گوید: مانند ابى عمر در علم حدیث، در اندلس نبود، نامبرده در طلب و بدست آوردن حدیث مداوم كوشید و چنان تسلّط و تخصصى در آن یافت كه بر پیشینیان خود از رجال اندلس برترى و تفوق یافت، و در عین تفوّق و برترى كه، در علم بروایت و اثر و بینش كامل بفقه و معانى احراز نموده بود- در علم انساب و اخبار نیز بسط و تسلط بسیارى یافت و نامبرده پاى‌ بند به دین و داراى شهرت فراوان و مورد وثوق و داراى حجیّت و صاحب سنّت و پیروان بود، نامبرده در آغاز امر (از حیث عقیده) ظاهرى و اخبارى بود، سپس بروش مالكى درآمد و در عین حال بفقه شافعى میل و رغبت بسیارى داشت، حدیث او بطرق مختلف در صفحات 40 و 48 و 49 و 72 گذشت و روایات مذكوره را از آثار ثابته شمرده است.

209- حافظ- احمد بن على بن ثابت- ابو بكر خطیب بغدادى متوفاى 463،ابن اثیر در جلد 10 «كامل» ص 26 گوید: نامبرده در زمان خود پیشواى جهانى بوده، و سبكى در جلد 3 «طبقات» ص 12- 16 شرح حال او را ذكر و او را بسیار مورد ستایش قرار داده، و از قول ابن ماكولا گوید: ابو بكر (خطیب) آخرین شخصیتى بود از كسانى كه ما از حیث معرفت و حفظ و اتقان و ضبط حدیث رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و تسلط در تشخیص علل و اسانید آن و تشخیص صحیح و غریب و فرد و منكر و مطروح آنها- مشاهده نمودیم، و در میان بغدادیها بعد از- ابو الحسن- دار قطنى مانند او نبود، شرح حال كامل و رسائى نیز از او در جلد 1 تاریخ ابن عساكردر ص 398 مذكور است، حدیث او در صفحات 40 و 45 و 123 و 124 و 134 گذشت و حدیث او در باب روزه غدیر خواهد آمد كه عده‌اى از اسناد آن صحیح و رجال آن ثقه هستند.

210- مفسّر كبیر ابو الحسن بن احمد بن محمّد بن على بن متّویه (یا بر طبق ضبط ابن خلكان- متّویه)- واحدى- نیشابورى- متوفاى 468، ابن خلكان در جلد 1 تاریخش ص 361 گوید: نامبرده در نحو و تفسیر استاد عصر خود بوده و در تصانیف خود سعادت و توفیق نصیب او گشته، بطوریكه در نظر عموم نیكو آمده و مدرسین در درسهاى خود از آنها نام مى‌برند، از جمله تصانیف او «الوسیط» و «البسیط» و «الوجیز» در تفسیر، و كتاب «اسباب النزول» از او است حدیث غدیر منسوب باو در ص 86 گذشت و در مورد نزول آیه تبلیغ درباره على علیه السّلام پیرامون واقعه غدیر نیز خواهد آمد.

211- حافظ- مسعود بن ناصر بن عبد اللّه بن احمد- ابو سعید سجزى (سجستانى) متوفاى 477، ذهبى در جلد 4 تذكره‌ اش ص 16 شرح حال او را ثبت و او را بعنوان: حافظ- فقیه- یاد كرده كه براى بدست آوردن حدیث سفرها كرده و در نتیجه تصنیفاتى فراهم ساخته، و محمّد بن عبد الواحد دقاق گوید: در میان محدّثین از حیث اتقان و نیروى ضبط بهتر از او نیافتم، و ابن كثیر در جلد 12 تاریخش ص 127 درباره او گوید: در راه جمع حدیث رنج سفر برده و حدیث بسیار از اساتید فن استماع نموده و كتب گرانبهاى بسیار گرد آورده، نامبرده خوش خط و صحیح النقل و حافظ و ضابط بوده، كتابى درباره حدیث غدیر اختصاص داده، بعضى از طرق او در ص 44 و 85 و 98 گذشت و بعض دیگر خواهد آمد.

212- ابو الحسن على بن محمّد جلابى- شافعى- معروف به (ابن المغازلى) متوفاى 483، كتاب او «مناقب» نمودار بارزى است از مراتب احاطه و تسلّط او در حدیث و فنون آن، حدیث او در ص 50 و 54 و 61 و 63 و 75 و 83 و 86 و 93 و 104 گذشت و جز آنچه ذكر شده خواهد آمد.

213- ابو الحسن على بن حسن بن حسین- قاضى- خلعى- اصلا موصلى است و خانه او در مصر است، و در آنجا در سال 405 متولد شده و در 492 وفات یافته، سبكى در جلد 3 طبقاتش ص 296 شرح حال او را نگاشته و گوید: نامبرده در عصر خود در مصر مركز اسناد و اخبار بوده، و ابن سكره گوید،فقیهى است داراى تصانیف، متصدى مقام قضاوت شد و فقط یكروز داورى كرد و سپس از مقام خود مستعفى و در قرافه گوشه نشینى و انزوا اختیار نمود، نامبرده بعد از (حبّال) در مصر مركز اسناد بوده، حدیث مناشده رحبه از كتاب او (خلعیات) بلفظ زید بن یثیع نقل و ذكر خواهد شد.

214- حافظ- عبید اللّه بن عبد اللّه بن احمد بن محمّد بن احمد بن محمّد بن حسكان- ابو القاسم- حاكم نیشابورى- حنفى- معروف به (ابن الحدّاد حسكانى) ذهبى در جلد 3 تذكره‌اش صفحه 390 شرح حال او را درج و گوید: نامبرده داراى اتقان بوده و عنایت و توجه تمامى بعلم حدیث داشته، مردى سالخورده و داراى اسناد عالى بوده، (حدیث را) تصنیف و گردآورى نموده، نامبرده بعد از سال 490 وفات یافته، كتابى جداگانه درباره حدیث غدیر نوشته، حدیث او در صفحات 60 و 85 و 99 گذشت و دو حدیث از او در مورد آیه اكمال دین و آیه سأل سائل در واقعه غدیر خواهد آمد.

پی نوشت :
215- ابو محمّد- احمد بن محمّد بن على، عاصمى، یكى از پیشوایان قرن پنجم، مؤلف كتاب «زین الفتى در شرح سوره هل اتى» و این كتاب تسلط و احاطه او را در تفسیر و حدیث و ادب نشان میدهد، چنانكه ضمن آن مخالفت و انكار شدید او را بر رفص و تشیّع آشكار میسازد! در كتاب مزبور «زین الفتى» حدیث غدیر را بطرق مختلفه با بررسى در اسناد آن روایت نموده كه بعضى از آنها در صفحات 47 و 61 و 79 و 88 و 92 و 127 ذكر شده و طرق دیگر او نیز خواهد آمد.

(1) این مطلب را ذهبى در جلد 3 «تذكره» صفحه 242 ذكر نموده، و بر حسب این كیفیت، روایت او از محاملى متوفاى 330 صحیح تلقى میشود.

(2) كوچه‌ایست در شهر نیشابور.




امکانات وبلاگ


این نوا را در وبلاگ خود پخش کنید:

جشنواره ابلاغ غدیر