تبلیغات
مــاه ولــاء - و اوست امام و راهنمای آشکار...
صفحه نخست    l    تماس با مدیر    l    نسخه موبایل    RSS    l   
درباره وبلاگ



آبی تر از آسمان بود و پاک تر از باران .دستش را به آسمان می برد و ستاره ها را در سفره خالی ما می نشاند . بهار را به تساوی تقسیم می کرد و سهم خود را به آنکه محتاج تر بود می بخشید.کبوتر از دست او دانه می چید و ماه از روی او روشنی می گرفت . نخل تنهایی اش را می شناخت . چاه زمزمه اش را می شنید و غدیر آن آبگیر زخمی حیران بردباری اش بود .غم و غریبی و غربت ، اشک و آه او را همدم می شدند و از کوفه تا کربلا عشق بود که می کاشتند . نماز به تلاوت او می بالید و او به تلاوت نماز . اخمهایش را باز می کرد و آدم شعر بهشت را می سرود . او ساده بود به رنگ صبح و مرد بود به رنگ خدا. آری او علی ، ماه ولاء بود .

کودکانه ی غدیر
معرفی کتاب

هدف اصلی کتاب ، شناخت قرآن با غدیر و غدیر با قرآن است . نویسنده کوشیده است که در 1500 صفحه و در سه مجلد، این شناخت دوسویه قرآن و غدیر را در شش بخش توضیح دهد . بخش اول به آیات نازل شده در سراسر واقعه غدیر از مدینه تا مدینه اختصاص دارد که اقدامات پیامبر (ص) را از یک سو ، و اقدامات منافقین را از سوی دیگر در بر می گیرد ...

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
و اوست امام و راهنمای آشکار...
قسمتی از خطبه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در غدیر خم

فرمان الهی
نیست معبودی جز او که دستورم داده و اعلام کرده که «اگر در ابلاغ آن چه اینک بر تو فرو فرستاده ام ، کوتاهی کنی، در حقیقت، به هبچ یک از وظایف رسالت و ابلاغ من، عمل نکرده ای» و هم او تبارک و تعالی  حفظ و نگهداری مرا در برابر مخالفان ، تعهد و تضمین کرده و او مرا کفایت کننده ای بزرگوار است. اینک ، این است آن پیام که بر من نازل فرموده است :

« بسم الله الرَحمن الرّحیم یا ایّها الرسول بَلغ ما أنزل الیک مِن ربّک و أن لَم تفعل فما بلغت رسالتک و الله یَعصَمُک مِنَ الناسِ »1

ای مردم ! من در ابلاغ آن چه که بر حق، بر من فرو فرستاده است، کوتاهی نکرده ام و هم اکنون، سبب نزول این آیه را برایتان باز
خواهم گفت فرشته ی وحی جبرییل سه بار بر من فرود آمد و از سوی حق تعالی، پروردگارم، فرمان داد تا در این مکان، به پا خیزم و سپید و سیاه مردم را رسماً آگاهی دهم که علی ابن ابیطالب ، برادر ، وصی ، جانشین و امام پس از من است که نسبتش به من ، همانند نسبت هارون به موسی است، با این تفاوت که رسالت من خاتمه یافته است. بعد از خداوند و رسولش ، علی ، ولی و صاحب اختیار شماست و پیش از این هم خداوند در این مورد ، آیه ای دیگر از قرآن را نازل فرموده:« انِّما وَلیـّکُم اللَه و رَسوله و الَذّین امَنو و الّذین یُقیمون الصّلوه ی وَ یؤتُون الزّکوه ی و هم راکعون».2

علی ابن ابیطالب (علیه السلام) ، همان کسی است که نماز به پای داشته و در حال رکوع، به نیازمند، صدقه داده است و او در هر حالی، رضای پروردگار را می جوید. از جبرییل خواستم تا از خداوند متعال، معافیت مرا از تبلیغ این مأموریت تقاضا کند، زیرا می دانستم که در میان مردم، پرهیزگاران ، اندک و منافقان بسیارند و از مفسده جویی گنه آلودگان و نیرنگ بازی آنان که دین اسلام را به تمسخر و استهزا گرفته اند، آگاهی داشتم، همان کسانی که خداوند در قرآن کریم ، چنین وصفشان کرده است « یَقوُلونَ بِألسنَتهم ما لَیس فی قُلوبِهِم».3

هنوز آزارهایی را که این گروه بارها بر من روا داشتند، از خاطر نبرده ام ، تا آن جا که به دلیل ملازمت و مصاحبت فراوان علی (علیه السلام) با من و توجهی که به او داشتم، به عیب جویی من برخاستند و مرا زودباور خواندند تا آن که خداوند عزوجل ، این آیه را نازل فرموده:« وَ منهُم الّذین یوُذونَ النِِّبی و یَقوُلونَ هُوَ أذُنُ قُل اُذن خَیر لکُم یُِومنُ باللّه و یُومنُ للمؤمنین».4 من هم اکنون می توانم یک یک این گروه را به نام و نشان، معرفی کنم، اما به خدا سوگند! من در مورد این افراد، بزرگوارانه رفتار کرده ام. ولی اینها همه، خدا را از من راضی نمی سازد، مگر آن که وظیفه ی خود را در مورد مأموریتی که از آن آیه ی شریفه یافته ام، به انجام برسانم.


اعلام رسمی ولایت
ای مردم! بدانید که خداوند، علی ابن ابیطالب (علیه السلام) را ولی و صاحب اختیار شما معین فرموده و او را امام و پیشوای واجب الاطاعه قرار داده است و فرمانش را بر همه ی مهاجران و انصار و پیروان ایمانی ایشان و بر هر بیابانی و شهری و بر هر عجم و عربی و هر بنده و آزاده ای و بر هر کوچک و بزرگی و بر هر سیاه و سپید ی و بر هر خداشناس موحدی، واجب فرموده و اوامر او را مطاع و بر همه کس، نافذ و لازم الاجرا مقرر فرموده است. هر کس با علی (علیه السلام) به مخالفت برخیزد، ملعون است و هر کس که ازاو پیروی نماید ، مشمول رحمت حق خواهد بود .

مؤمن ، کسی است که به علی (علیه السلام) ایمان آورد و او را تصدیق کند. مغفرت و رحمت خداوند، شامل او و کسانی است که سخن او را بشنوند و نسبت به فرمان او، مطیع و تسلیم باشند.

ای مردم! این آخرین باراست که مرا در این موقعیت ، دیدار کنید، پس گوش فرا دهید و به سخنانم دل سپارید و دستور پروردگارتان را فرمان برید.خداوند عزوجل ، پروردگار، ولی ، صاحب اختیارو خداوندگار شماست و بعد از او پیامبرش (محمد صلی الله علیه و آله) همین من که اکنون به پا خاسته، با شما سخن می گویم و بعد از من، علی (علیه السلام) ، به امر خدا بر شما سمت ولایت و صاحب اختیاری دارد و پس از او؛ امامت و پیشوایی تا روز واپسین و تا آن هنگام که خدا و پامبرش را دیدار خواهید کرد، در نسل من که از فرزندان علی (علیه السلام) هستند، قرار خواهد داشت. جز آن چه خداوند، حلال کرده، حلال نیست و جز آن چه خداوند حرام فرموده، حرام نیست و پروردگار ، هر حلال و حرامی را به من معرفی کرده است و من نیز تمام آن چه خداوند از کتاب خود و حلال و حرامش ، تعلیم نموده است، به علی (علیه السلام) آموخته ام .

ای مردم! دانشی نیست که خدا.ند به من تعلیم نکرده باشد و من نیز هر چه تعلیم گرفته ام، به علی (علیه السلام) ، این امام پرهیزگاران و پارسایان آموخته ام و دیگر دانشی نیست، مگر آن که به علی (علیه السلام) تعلیم کرده ام و اوست امام و راهنمای آشکار. ای مردم! مبادا که نسبت به او راه ضلالت و گمراهی سپرید و مبادا که از او روی برتابید و مبادا که از ولایت و سرپرستی او و از اوامر و فرمان هایش، به تکبر، سرباز زنید. اوست که در راه خدا، از سرزنش هیچ کس، پروا نمی کند و اوست نخستین کسی که به خدا و پیامبرش ایمان آورد وجان خویش را فدای رسول کرد. در آن هنگامه ها که هیچ کس در کنار پیامبر باقی نماند، او هم چنان از پیامبر حمایت کرد و او را تنها نگذاشت و هم او بود که در آن روزگار که کسی را اندیشه ی پرستش و اطاعت خدا نبود، در کنار پیامبر ، پروردگار خود را پرستش و عبادت می کرد. ای مردم! علی (علیه السلام) را برتر و والاتر از هر کس بدانید که خدایش، از همه، والاتر و برتر دانسته است و به ولایت او تمکین کنید که خدایش، به ولایت بر شما منصوب فرموده است.

ای مردم! علی (علیه السلام) ، امام و پیشوا از جانب حق تعالی است و خداوند، توبه ی منکران ولایت او را هرگز نخواهد پذیرفت و هرگز آنان را مشمول عنایت و مغفرت خویش، قرار نخواهد داد و خداوند، بر خود لازم فرموده که با کسانی که از فرمان علی (علیه السلام) سر بپیچند چنین رفتار کند و پیوسته تا جهان، باقی و روزگار، درکار است، ایشان را در شکنجه و عذابی سخت و توان فرسا، معذب دارد. مبادا که از فرمانش معصیت کنید که به آتشی گرفتار خواهید شد که آدمی و سنگ، هیزم آنند و برای کافران، فراهم گردیده است. ای مردم! همه ی پیامبران پیشین و رسولان نخستین، مردم را به آمدن من بشارت داده اند. من، خاتم پیامبران و رسولان خدایم و بر همه خلق آسمان ها و زمین ها، حجت و برهانم، هر کس در این امر، تردید کند، هم چون کفار جاهلیت نخستین است و هر کس در سخنی از سخنان من شک کرده است و چنین کسی، مستحق بلا و مستوجب آتش خواهد بود.

ای مردم! علی (علیه السلام) را برتر از همه بدانید که گذشته از من، از هر مرد و زنی، برتر و والاتر است (بدانید) که خداوند، به خاطر ماست که به جهانیان روزی می دهد و آفرینش برپای و برقرار است. هر کس که این سخن مرا انکار کند، ملعون و مغضوب درگاه حق است . هان! آگاه باشید که این سخنان را به یقین، جبرییل از سوی حق تعالی به من خبر داده و گفته است که « هر کس با علی (علیه السلام) به عداوت و دشمنی برخیزد و ولایت و محبت او را در دل نگیرد ، لعنت و خشم مرا نسبت به خود ، فراهم کرده است.» پس هر کس باید در کار خود بنگرد که برای فردای خود، چه آماده نموده است، پس از مخالفت با علی (علیه السلام) ، سخت بر حذر باشید و مبادا که پس از ثابت قدمی، پایتان بلغزد که خداوند، به هر چه کنید، آگاه است .

ای مردم! علی (علیه السلام) همان کسی است که خدا در کتاب مجید خود، به عنوان « حبیب الله» از او یاد کرده و از زبان مبتلایان به دوزخ، فرموده است:« یا حَسرتی عَلی ما فرَّطتُ فی جَنبِ الله»5 ای مردم! در قرآن به تدبر و تفکر، نظر کنید و در درک و فهم آیات آن بکوشید و به محکمات آن، توجه کنید و در متشابهاتش ، از هوای نفس، پیروی نکنید. به خدا سوگند! غیر ازاین مرد که هم اکنون دست او را گرفته و او را برکشیده ام ، هرگز فرد دیگری نیست که بتواند دستورات قرآن را برای شما روشن کند و تفسیر آیات آن را بیان کند، همین مردی که اکنون بازوی او را گرفته ام و به شما اعلام می کنم که « هر کس را من مولا و سرپرست و صاحب اختیارم، این مرد علی ابن ابیطالب (علیه السلام)، مولا و سرپرست وصاحب اختیار اوست »، این مرد، علی ابن ابیطالب (علیه السلام)، برادر و وصی من است که فرمان دوستی و ولایت او، از جانب حق متعال، بر من نازل گردیده است .



ای مردم! علی (علیه السلام) و آن پاکان از فرزندانم، ثقل اصغرند و قرآن، ثقل اکبر است که هر یک، از دیگری خبر می دهد و هر کدام، دیگری را تأیید و تصدیق می کند، میان این دو ثقل و این دو امر گران قدر، جدایی نخواهد بود، تا آن که در قیامت و در کنار حوض، به من برسند، ایشان، امنای حق در میان خلق و فرمانروایان او بر روی زمین هستند. به هوش باشید که من، آن چه لازم بود، گفتم. به هوش باشید که مطلب و مقصود را ابلاغ کردم و به گوش شما رساندم و توضیح دادم که این امر، به دستور خداوند بود و من نیز از سوی خدای عزوجل، به شما ابلاغ نمودم. به هوش باشید که عنوان « امیرالمؤمنین» بر کسی جز برادر من روا نیست و این سمت و مقام و فرمانروایی بر مسلمانان، پس از من، برای هیچ کس جز وی، مجاز و حلال نیست.

رسول خدا صلی الله علیه و آله در این هنگام، بازروی علی (علیه السلام) را گرفت و او را بالا برد و به مردم نشان داد ، تا آن جا که پاهای وی، محاذی زانوی پیامبر صلی الله علیه و آله می رسید و پس از آن، این گونه به سخن ادامه داد: ای مردم ! این علی (علیه السلام) ، برادر و وصی من و مخزن علم و خلیفه و جانشین من است بر امت، علی (علیه السلام)، مفسر قرآن کتاب خداست. اوست که مردم را به حق دعوت می کند و اوست که به هر چه موجب رضا و خوشنودی خداست، عمل کننده است.

اوست که با دشمنان حق، در پیکار و ستیز و به فرمانبرداری و اطاعت از خدا، سخت کوش و بازدارنده ی مردمان از معاصی و نافرمانی هاست. اوست خلیفه و جانشین رسول خدا و اوست امیرمؤمنان و پیشوا و هادی خلق خدا، اوست که به امر خدا، قاتل «ناکثین» و «قاسطین» و «مارقین» است. ای مردم! آن چه می گویم، به فرمان پروردگارم می گویم و این، خواست و دستور حق است که هیچ سخنی از او، به دست من تغییر و تبدیل نپذیرد، حال می گویم، خداوندا! هر کس که علی (علیه السلام) را دوست می دارد، او را دوست بدار و هر کس که با وی دشمن است ، او را دشمن دار.

خداوندا! هر کس که علی
(علیه السلام) را انکار کند، او را لعنت کن و آن کس که پذیرای حق او نباشد، به خشم و غضب خود ، گرفتارش ساز. خداوندا! اگر اکنون علی  (علیه السلام)، ولی تو را به خلافت و جانشینی خود معین کردم و امری که موجب اکمال دین و اتمام نعمت تو بر این مردم است، بیان کردم، همه و همه، به فرمان تو بود، اینک تو پسندیده ای برای ایشان و چنین فرمودی : « وَ مَن یَبتَغ غَیرَ الإسلام دیناً فَلَن یُقبلَ مِنهُ وَ هُوَ فی الاخره ی مِنَ الخاسِرین».6 خداوندا! تو را گواه می گیرم و کافی است گواهی تو که من به وظایف تبلیغ و رسالت خود عمل کردم. ای مردم! خداوند عزوجل ، کمال دین شما را در امالمت و پیشوایی علی (علیه السلام) قرار داده است، پس هر کس که از او و جانشینان او که از فرزندان من و از صلب اویند، تا واپسین روز جهان، پیروی و اطاعت نکند، به حبط و نابودی اعمال گرفتار گردیده، در آتش دوزخ، جاودانه معذب خواهد بود، نه عذابش تخفیف می یابد و نه مهلت و فرصت نجاتی به او داده می شود. ای مردم! این علی  (علیه السلام) است که مرا بیش از هر کس یاری کرده و از همه کس بر من سزاوارتراست، از تمام مردم، به من نزدیک تر و از همه کس، نزد من محبوب تر و گرامی تر است .

خداوند عزوجل و من از او راضی و خوشنودیم، آیه ای در قرآن ، درباره ی رضایت حق از بندگان، نازل نشده، مگر آن که در شأن علی
(علیه السلام) است و هر جا که خداوند، مؤمنین را مخاطب قرارداده، در درجه ی نخست، نظر به او داشته است. آیه ی مدحی نیست، مگر آن که در مورد اوست و بهشتی که در سوره ی « هَل أتی علی الانسان» از آن یاد شده، برای اوست و در نزول ، کس دیگری جز او ، منظور نشده و دیگری جز او، مدح و ستایش نشده است. ای مردم! علی (علیه السلام)، ناصر دین خدا و حامی پیامبر اوست، اوست پارسای پرهیزگار و طیب و طاهر و رهنما و ره یافته پیامبرتان ، بهترین پیامبر و وصی او، بهترین وصی و پسرانش، بهترین اوصیایند. ای مردم! ذریه و نسل هر پیامبری، از صلب خود اویند، اما ذریه و نسل من، از صلب علی  (علیه السلام) هستند.



پی نوشت ها:

1 . مائده ، آیه ی 67

2. مائده ی ، آیه ی 55
3. فتح، آیه ی 11
4. توبه، آیه ی 61
5. زمر ، آیه ی 56
6. ال عمران ، آیه ی 85





امکانات وبلاگ


این نوا را در وبلاگ خود پخش کنید:

جشنواره ابلاغ غدیر