صفحه نخست    l    تماس با مدیر    l    نسخه موبایل    RSS    l   
درباره وبلاگ



آبی تر از آسمان بود و پاک تر از باران .دستش را به آسمان می برد و ستاره ها را در سفره خالی ما می نشاند . بهار را به تساوی تقسیم می کرد و سهم خود را به آنکه محتاج تر بود می بخشید.کبوتر از دست او دانه می چید و ماه از روی او روشنی می گرفت . نخل تنهایی اش را می شناخت . چاه زمزمه اش را می شنید و غدیر آن آبگیر زخمی حیران بردباری اش بود .غم و غریبی و غربت ، اشک و آه او را همدم می شدند و از کوفه تا کربلا عشق بود که می کاشتند . نماز به تلاوت او می بالید و او به تلاوت نماز . اخمهایش را باز می کرد و آدم شعر بهشت را می سرود . او ساده بود به رنگ صبح و مرد بود به رنگ خدا. آری او علی ، ماه ولاء بود .

کودکانه ی غدیر
معرفی کتاب

هدف اصلی کتاب ، شناخت قرآن با غدیر و غدیر با قرآن است . نویسنده کوشیده است که در 1500 صفحه و در سه مجلد، این شناخت دوسویه قرآن و غدیر را در شش بخش توضیح دهد . بخش اول به آیات نازل شده در سراسر واقعه غدیر از مدینه تا مدینه اختصاص دارد که اقدامات پیامبر (ص) را از یک سو ، و اقدامات منافقین را از سوی دیگر در بر می گیرد ...

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
سکانداری اسلام پس از رسول اکرم(ص)
علامه سیّد محمدحسین فضل ‏اللَّه، روحانی برجسته لبنانی که در ایران بیشتر به عنوان یک چهره سیاسی شناخته شده است، هر هفته جلسه سخنرانی و گفت و گو در دمشق برگزار می‏کند و به پرسشهای اعتقادی، فقهی، تربیتی، و سایر موضوعات مبتلا به مسلمانان پاسخ می‏ گوید. آنچه که در ذیل آمده است برگردان یکی از سخنرانیهای علامه فضل‏ اللَّه است که به مناسبت روز غدیر ایراد شده است. این سخنرانی از نشریه «الفکر و الثقافة» انتخاب شده است. با هم می‏ خوانیم.

روز غدیر سرفصل نوینی در حیات اسلام است. در این روز، رهبری جهان اسلام بعد از رحلت پیامبر، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله، مشخص شد. رهبری که ادامه دهنده راه و روش رسول خدا،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله، است و مسلمانان را از موانع دست و پاگیر داخلی و خطرات خارجی نجات می ‏دهد. بدیهی است امکان هدایت اسلام بعد از رحلت پیامبر، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله، باید توسط فردی به دست گرفته شود که با تمام وجود اسلام را درک کرده و بتواند با اقدامات دینی و قانونی خود، دیدگاه یکسانی از اسلام ارائه کند. این کار از تشتت فکری مسلمانان جلوگیری می‏کند. بنابراین رهبری جهان اسلام پس از پیامبر، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله، باید توسط کسی به عهده گرفته شود که آشنایی کامل و بدون خطا از اسلام داشته باشد. در اینجا باید به این نکته اشاره کرد زندگی پیامبر اسلام، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله سراسر، مملو از جنگها و بحران های داخلی بود. در این مدت، بیشتر مفاهیم اسلامی بخوبی روشن نشده و احکامی که باید مسلمانان آنها را انجام دهند، بر زمین مانده بود. البته ما منکر اخلاص اصحاب پیامبر صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله نیستیم. آنان در برابر سختیهای بسیار در مکه ایستادگی کردند، و بشدت با آتش‏افروزان و جنگ‏طلبها به مقابله برخاستند. لذا ملاحظه می‏کنیم که خداوند در قرآن کریم می‏فرماید:محمد رسول‏اللَّه و الّذین معه أشدّاءف علی الکفّار و رحماء بینهم تراهم رکّعاً سجّداً یبتغون فضلاً من اللَّه و رضواناً سیماهم فی وجوههم من أثر السجود.1

به هر حال پیامبر،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله (در زمان حیات خود) فرصت نیافت تا فرهنگ و معنویت اسلامی را به طور عمیق در وجود تک‏تک مسلمانان نهادینه کند. لذا رهبری مسلمانان پس از پیامبر، باید توسط فردی صورت گیرد که بتواند اسلام را گسترش دهد و آن را در وجود فرد فرد مسلمین نهادینه کند.از این رو است که مسأله غدیر یکی از اساسی‏ترین مسائل حیاتی اسلام است. بخصوص اینکه، بیشتر راویان احادیث درباره آیه شریفه:

یا أیّها الرسول بلّغ ما افنزل الیک من ربّک و إن لم تفعل فما بلّغت رسالته و اللَّه یعصمک من الناس.2

گفته ‏اند: « این آیه شریفه هنگامی نازل شد که پیامبر، صلّی‏اللَّه‏علیه‏وآله، (در آخرین حج خود) به محلی به نام غدیرخم رسیده بود.«
بعضی مفسران نیز گفته‏ اند: »شأن نزول این آیه برای معرفی کردن حضرت علی، علیه‏السلام، به عنوان جانشین پیامبر، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله نیست، بلکه برای بیان مطلب دیگری نازل شده است. این مفسران تاکنون نتوانسته ‏اند بین ماهیت آیه شریفه فوق و آنچه که به آن معتقدند، توازنی برقرار سازند. زیرا آیه مذکور در اوائل بعثت حضرت ختمی مرتبت نازل نشده تا اینکه گفته شود پیامبر، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله، امر به انذار و تبلیغ شده است. رسول خدا صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله در آن زمان هر حکم و مسأله‏ای که به او وحی می‏شد، بدون هیچ ترس و واهمه‏ای به مردم اطلاع می‏داد و در این کار راسخ و استوار بود. »قل الحق من ربّکم فمن شاء فلیؤمن و من شاء فلیکفر» 3

پیامبر در ابلاغ رسالتش، ملاحظه هیچ عکس ‏العملی را نمی‏کرد. برای اینکه آن حضرت در حال بنیانگذاری اندیشه، معنویت و راه روشن الهی در میان مردم بود. لذا عکس‏العملهای منفی برایش قابل پیش‏بینی بود. به هر حال، رسول خدا،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله از برخوردهای منفی ناراحت می‏شد. ولی این ناراحتیها به خاطر خودش نبود. بلکه به خاطر مردم بود. چرا که آنان در قلب آن حضرت جای داشتند.در اینجا روشن می ‏شود که آیه شریفه ذیل بر مطلب مهم دیگری تأکید دارد. »و إن لم تفعل فما بلّغت رسالته و اللَّه یعصمک من النّاس« این مطلب، چیزی جز ولایت حضرت امیرالمؤمنین علی، علیه‏السلام، نیست. البته در این مسأله بسیار جدل شده است. وقتی که پیامبر با این گفتار ابلاغ رسالت کرد: آیا من از مؤمنین بر خودشان سزاوارتر نیستم؟ گفتند: بلی. فرمود: هر کس که من مولای او هستم (از این) پس علی مولای اوست.« سپس این آیه نازل4 شد ، الیوم أکملت لکم دینکم و أتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الإسلام دیناً ، تا این روز، شکاف رهبری پس5 از پیامبر در اسلام وجود داشت. وقتی که این شکاف از بین رفت، ساختار دین تکمیل شد. خداوند راضی شد که اسلام آئین تمام جهانیان باشد.

در اینجا ممکن است این سؤال مطرح شود، چطور می‏توان رویگردانی برخی اصحاب را از ولایت علی، علیه‏السلام، تفسیر کرد؟ چگونه می‏توانیم این مطلب را توجیه کنیم، وقتی که رسول اکرم،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله به ملکوت اعلا رحلت فرمود، انصار به مهاجرین گفتند: از ما امیری و از شما هم امیری.«؟ چرا برخی از اصحاب6 پیامبر در بیعت کردن با خلیفه اول هیچ‏گونه مشورتی با دیگر مسلمانان (ساکن در اقصی نقاط حکومت اسلامی) نکردند و بدون هیچ ترس و واهمه ‏ای و باری به هر جهت با ابوبکر بیعت کردند؟ چطور در آنجا (سقیفه بنی ساعده) هیچ کس با این کار مخالفت نکرد و نگفت که پیامبر، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله فرموده هر کس که من مولای اویم از این پس علی مولای اوست؟ مرحوم سید شریف‏الدین، این موضوع را چنین توجیه کرده است:

ذهنیت مسلمانان آن عصر به جز برخی از آنان عمیق و ژرف‏اندیش نبود، لذا وقتی که بیعت می‏کردند به آن وفادار بودند. به هر حال از آنجایی که رسول اکرم،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله بصراحت و روشنی سخن می‏گفت شاید آنان منظور پیامبر، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله، از «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» بخوبی فهمیده بودند. اما آنچه که اتفاق افتاد برخلاف اراده پیامبر،صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله بود.

بنابراین ملاحظه می‏کنیم پیامبر،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله از این ذهنیت توده مردم (کوتاه‏بینی آنان) اندوهناک بود. لذا فرمود برای من قلم و کتف (کاغذ) بیاورید تا برای شما چیزی بنویسم که بعد از من هرگز گمراه نشوید.

پیامبر،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله مانند سایر افراد نبود که هنگام احتضار به هذیان‏گویی مبتلا شود. بلکه آن حضرت، در بالاترین درجه عقل و اراده و هوشیاری قرار داشت. قبل از این ماجرا، هیچ یک از اصحاب پیامبر خبر از هذیان‏گویی آن حضرت در حالت بیماری نداده است. اصولاً پیامبر، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله با تمام وجودش با اصحابش زندگی و با آنان گفت و گو می‏کرد. لذا وقتی که می‏فرماید: »برای من قلم و کتفی (کاغذ) بیاورید تا برای شما چیزی بنویسم که بعد از من هرگز گمراه نشوید« منظور آن حضرت این نبود مطلبی بنویسد که جانشین قرآن شود. چرا که قرآن نوری است که با گوشت و پوست و خون آن حضرت آمیخته شده است. بنابراین مسأله در اینجا چیز دیگری است که بسیار مورد توجه و اهتمام رسول خداست. به طوری که وی را ناگزیر کرد، در این مورد تأکید فرماید تا در آینده کسی با کلمات آن حضرت بازی نکند. حال این سؤال مطرح می‏شود، چرا خلیفه دوم گفت: »کتاب خدا برای ما کافی است«؟ آیا پیامبر، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله، می‏خواسته بگوید کتاب خدا ناقص است؟ معنای «حسبنا کتاب‏اللَّه» چیست؟ در حالی که خداوند می‏فرماید:

ما آتاکم الرسول فخدوه و مانهاکم عنه فانتهوا.7

در اینجا باید به این نکته اشاره کرد که سنت رسول اکرم،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله شارح و مکمل کتاب خداست. پس چرا خلیفه دوم گفت: «حسبنا کتاب‏اللَّه»؟ بعد هم، مدعی هذیان گفتن پیامبر شد؟ در صورتی که رسول خدا، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله در سراسر زندگی پربرکت‏شان حتی در حالت بیماری، هیچ‏گاه هذیان نگفته است. با توجه به اینکه نبوت در سراسر زندگی رسول خدا، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله تداوم دارد، لذا امکان ندارد که پیامبر اسلام در حالت هذیان‏گویی مسلمانان را مورد خطاب خود قرار دهد و آنان را به انجام کاری فرمان دهد که به ادامه رسالتش مربوط باشد. مضافاً اینکه تمام مسلمانان معتقدند پیامبر، عظیم‏الشأن اسلام مصون از هرگونه خطا و اشتباه است. حقیقت این است که به پیامبر، صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله اجازه ندادند که مسأله خلافت را به طور کامل روشن سازد و با نوشتار خود بر جانشینی حضرت علی، علیه‏السلام، مهر تأیید بزند. البته رسول اکرم مسأله ولایت و جانشینی حضرت علی، علیه‏السلام، را به مناسبتهای مختلف بیان فرموده بودند.
 

به هر حال وقتی که چند نفری برای آن حضرت قلم و کتف (کاغذ) آوردند، در این موقع اختلاف به وجود آمد (آن گروهی که با خلیفه دوم همگام بودند) اجازه ندادند که پیامبر با نوشتار خود، علی، علیه‏السلام، را به عنوان جانشین خویش معرفی فرماید. از طرف دیگر ملاحظه می‏کنیم پیامبر اسلام قبلاً به بزرگان و اصحاب خود دستور داده بود که با لشکر «اسامه» به سمت روم حرکت کنند. اما آنان با دستور پیامبر،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله مخالفت کردند و با لشکریان اسامه همراه نشدند.

سؤال دیگر این است که معنی سخن (خلیفه دوم که گفت) »پیامبر نمرده است« چیست؟ در جواب می‏توان گفت: معنای این سخن چیزی جز این نیست که افرادی که در آن مجلس حضور نداشتند (با اطلاع یافتن از آن حادثه ناگوار فرصت یابند) تا در آن مجلس شرکت کنند و مسأله خلافت را آن طوری که (مخالفان خلافت حضرت علی، علیه ‏السلام، می‏خواهند) به سرانجام برساند.

تحلیل و نقادی تاریخ
وقتی که می‏خواهیم قرائت نوینی از تاریخ اسلام داشته باشیم، باید از مسئله غدیر تحلیل منتقدانه به عمل آوریم. البته بدون اینکه به قداست شخصیتهای تاریخی آن لطمه‏ای وارد کنیم.بعضی‏ها درباره خطبه شقشقیه حضرت علی، علیه‏السلام، که سید رضی، رحمةاللَّه‏علیه، در نهج‏البلاغه آورده است سؤالاتی را مطرح کرده‏اند. در پاسخ به این گروه می‏توان گفت: روش حضرت علی، علیه‏السلام، در ایراد خطبه با روش سید رضی، رحمةاللَّه‏علیه، فرق می‏کند. مضافاً به اینکه خطبه مذکور را راویان متعددی در صدها سال پیش از سید رضی، رحمةاللَّه‏علیه، نقل کرده‏اند. حضرت علی، علیه‏السلام، در این خطبه درباره حقش می‏فرماید:

جایگاه من برای خلافت از جهت کمالات علمی و عملی، مانند قطب وسط آسیا است. علوم و معارف از سرچشمه من، مانند سیل سرازیر می‏شود، هیچ پرواز کننده در فضای علم و دانش به اوج من نمی‏رسد.8

تا جایی که می‏فرماید:جای بسی شگفتی است که او در زمان حیاتش فسخ بیعت مردم را درخواست می‏نمود ولی چند روز از عمرش مانده خلافت را برای دیگری وصیت کرد. این دو نفر غارتگر، خلافت را مانند دو پستان شتر میان خود قسمت کردند.9

یعنی هر کدام از این دو نفر، سینه‏ای را گرفته بودند تا شیری از آن بخورند. منظور حضرت علی، علیه‏السلام، از این مثال آن است که آنان برای به دست گرفتن خلافت، با یکدیگر همداستان شده و تلاش می‏کردند هر فریاد حق ‏طلبی را سرکوب کنند. جو سیاسی نیز به همین سمت و سو سوق پیدا کرده بود. در آن زمان حضرت علی، علیه‏السلام، از هر کس آگاه‏تر بود که جامعه اسلامی آن روز به او اجازه نمی‏داد که برای احقاق حقش دست به شمشیر برد. چرا که این کار باعث ایجاد شکاف در صفوف مسلمانان می‏شد. لذا حضرت علی، علیه‏السلام، فرمود:صبر کردم در حالی که در چشمانم خاشاک و غبار و در گلویم استخوان گرفته بود10.

وقتی که ابوسفیان همراه عباس برای بیعت کردن با آن حضرت آمدند، حضرت علی، علیه‏السلام، با آنان بیعت نکرد و ایشان را نسبت به فتنه‏ هایی که از این مسأله برپا خواهد شد، آگاه ساخت. مضافاً به اینکه شرایط زمان و مکان اجازه چنین کاری را به آن حضرت نمی‏داد. چرا که انجام رسالت الهی، شرایط خاصی دارد که در جهان خارج باید محقق شود تا انسان بتواند از عهده مأموریت الهی که بر دوش او نهاده شده است سربلند بیرون بیاید. بنابراین اگر در جهان خارج موانع زیادی در راه انجام رسالت الهی وجود داشته باشد ممکن است این مأموریت الهی با شکست مواجه شود و فقط اسمی از آن رسالت الهی باقی بماند. لذا صاحب این رسالت پس از پیامبر،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله برای باقی ماندن دین رسول خدا ناگزیر شد که خود را فدا کند.

بنابراین حضرت علی، علیه‏السلام، با آن همه علم و دانش و برخورداری از عقلی روشن و روحی باز به خاطر حفظ اسلام از خواسته بر حق خود دست کشید و دیگران بر مسند خلافت تکیه زدند که نه علم او را داشتند و نه آگاهی و مهارت او را. خلافت بعد از رحلت پیامبر،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله توسط انصار براساس نظام عشیره ‏ای مطرح شد (از ما امیری و از شما نیز امیری) این مسأله مربوط به معیارهای انتخاب رهبری جامعه و در چارچوب خطوط عرفی اسلامی نیز نبوده است.

بحث در خلافت
تحقیقاتی که درباره این موضوع (خلافت) انجام داده‏ام نشان می‏دهد که مردم آن روز طرح فرهنگی و روشمند اسلامی نداشتند. مسأله در نظر آنان این بود که پیامبر،
صلّی ‏اللَّه‏ علیه‏ و آله از دنیا رفته و ما باید برای رهبری جامعه فردی را تعیین کنیم حال هر طوری که بود، بود. باید گفت: مسأله این نیست که راه و روشی به فردی تحمیل شده باشد. موضوع این است که فرد راه و روشی تحمیل کند. به همین خاطر است امام علی، علیه ‏السلام، می‏فرماید:

عمر راه خود را پیمود (و پیش از تهی کردن جامه) امر خلافت را در جماعتی قرار داد که مرا یکی از آنها گمان نمود. پس بارخدایا از تو یاری می‏طلبم برای شورایی که تشکیل شد و مشورتی که نمودند چگونه مردم مرا با (ابوبکر و عمر) مساوی دانسته و درباره من شک و تردید نمودند تا جایی که با این اشخاص (پنج نفر اهل شورا که عمر برای تعیین خلافت پس از خود تشکیل داده بود) همردیف شده‏ام.11

حال، چه معیاری برای جداسازی این افراد از یکدیگر وجود دارد؟ آنان چه علم و آگاهی دارند؟ فرهنگشان چیست؟ جهادشان چه می ‏باشد؟ چه نزدیکی روحی و فکری با رسول خدا دارند؟

هنگامی که این مسأله را از دیدگاه علمی بررسی می‏کنیم، درستی گفتار امام صادق، علیه‏السلام، را درمی‏یابیم که فرمود: »علی، علیه‏السلام، فرمود: من کجا و آنان کجا!؟« آن زمانی که پیامبر، صلّی‏اللَّه‏علیه‏وآله، حضرت علی را برای جانشینی خود آماده می‏کرد و مسائلی به آن حضرت می‏آموخت که هیچ کس نسبت به آنها آگاهی نداشت، مردم در همان زمان شنیده بودند که پیامبر، صلّی‏اللَّه‏علیه‏وآله، درباره حضرت علی، علیه‏السلام، فرمود: »من شهر علم هستم و علی دروازه آن« و »علی با حق است و حق با12 علی« و »هر کس من مولای اویم پس13 این علی مولای اوست« و »یاعلی! تو برای من به منزله هارون برای موسی هستی جز اینکه بعد از من هیچ پیامبری نخواهد بود« خداوند14 متعال می‏فرماید:

إنّما یرید اللَّه لیذهب عنکم الرجس أهل البیت و یطهّرکم تطهیراً.15

و نیز می‏فرماید:إنّما ولیّکم اللَّه و رسوله و الّذین امنوا الّذین یقیمون الصلاة و یؤتون الزکوة و هم راکعون.16

همچنین می‏فرماید:و من النّاس من یشری نفسه ابتغاء مرضاة اللَّه واللَّه رئوف بالعباد.17

بنابراین علی، علیه‏السلام، برای خودش ناراحت نمی‏شد بلکه اندوه او برای اسلام بود. آن حضرت در آخر خطبه شقشقیه می‏فرماید:
پس مردی از آنها از حسد و کینه‏ای که داشت، دست از حق شسته به راه باطل قدم نهاد (مراد سعدبن ابی وقاص، که پس از قتل عثمان هم با آن حضرت بیعت ننمود) مرد دیگری به دلیل دامادی و خویشی خود با عثمان از من اعراض کرد (مراد عبدالرحمان بن عوف است که شوهر خواهر مادری عثمان بود) و همچنین دو نفر دیگر (طلحه و زبیر که از رذالت و پستی) موهن و زشت است نام ایشان برده شود.18

وقتی که حضرت امیرالمؤمنین به خلافت رسید مین‏های دسیسه و توطئه بر سر راه آن حضرت کاشته شده بود. حضرت علی، علیه‏ السلام، در این زمینه می‏فرماید:چون بیعت‏شان را قبول و به امر خلافت مشغول گشتم، جمعی (طلحه و زبیر و دیگران) بیعت مرا شکستند و گروهی از زیر بار بیعتم خارج شدند. بعضی (معاویه و دیگر کسان) از اطاعت خدای بیرون رفتند. گویا مخالفان نشنیده‏اند که خداوند می‏ فرماید: تلک الدّار الاخرة نجعلها للذین لایریدون علوّاً فی الأرض و لا فساداً و العاقبة للمتقین.19

سوگند به خدا آنان این آیه را شنیده و حفظ کرده‏اند لیکن دنیا در چشمهای ایشان آراسته و زینت آن، آنان را فریفته است.20

پس امام بر موضع قبلی خود تأکید کرد و فرمود:سوگند به خدایی که میان دانه را شکافت و انسان را خلق نمود، اگر حاضر نمی‏شدند آن جمعیت بسیار (برای بیعت با من) و یاری نمی‏دادند که حجت تمام شود و نبود عهدی که خداوند از علما و دانایان گرفته تا راضی نشوند بر سیری ظالم (از ظلم) و گرسنه ماندن مظلوم (از راه ستم)، هر آینه ریسمان و مهار شتر خلافت را بر کوهان آن می‏انداختم و آب می‏دادم آخر خلافت را به کاسه اول آن (چنانکه پیش از این بر این کار اقدام ننمودم، اکنون هم کنار می‏رفتم و امر خلافت را رها کرده مردم را به ضلالت وامی ‏گذاشتم. زیرا که فهمیده ‏اید این دنیای شما نزد من خوارتر از عطسه بز ماده است.21

حال این سؤال مطرح می ‏شود از کجا ما الگو بگیریم؟ در جواب می‏توان گفت: در بین کسانی که بر مسند خلافت تکیه زده‏اند. فقط حضرت علی، علیه‏السلام، است که طی قرون متمادی ثروت فرهنگی بزرگی را برای ما به ارث گذاشته، به طوری که موجب گسترش اسلام شده است. لذا شیعه علی بودن یعنی پیروی کردن از آن حضرت، متعهد بودن به وحدت امت اسلامی، به طوری که اگر خطری جهان اسلام را تهدید کرد باید آماده دفاع از آن باشیم.

حضرت علی، علیه‏السلام، قلبش سرشار از دوستی به مردم بود. حتی با آنانی که اختلاف داشت (نه افرادی که دشمن خدا و رسولش بودند) به هر حال مصیبتی که به حضرت علی، علیه‏السلام، وارد شد تاکنون به هیچ کس دیگری وارد نشده است. دوستان! ما باید تحقیقی واقعگرا درباره زندگی حضرت علی، علیه‏السلام، به عمل بیاوریم و ملاحظه کنیم که سعه صدر آن امام در برخورد با مشکلات چگونه بود؟ توانایی صبرش چطور بود؟ چگونه مسئولیت خطیر اسلام را به دوش می‏کشید؟ چطور مسئولیت مسلمانان در عقل و روحش نفوذ کرده بود؟ آیا تنها جشن گرفتن روز غدیر کافی است؟ من نمی‏خواهم کسی را مجبور سازم که روز غدیر آن طوری که سزاوار است جشن نگیرد. چرا که غدیر یک سرمایه فرهنگی و معنوی است و لذا علما و اندیشمندان، فرهنگیان و ادبا به خاطر این چنین روزی باید تحقیقاتشان را در راستای آنچه که علی، علیه‏السلام، به جای گذارده انجام دهند تا آن حضرت در مسائل عقیدتی، اسلامی، سیاسی و اجتماعی میان مسلمانان جایگاه حقیقی خود را بازیابد. این‏گونه تحقیقات موجب می‏شود تا شخصیت علی، علیه‏السلام، در اندیشه، قلب و زندگی ما نفوذ پیدا کند. در این صورت است که علی، علیه‏السلام، همواره در نزد ما همانند نبض جامعه عمل خواهد کرد. فکر و اندیشه علی است که مرزهای زمان را درمی‏نوردد.

دوستان! گرایش ما به حضرت علی، علیه‏السلام، مسئولیت سنگینی بر دوش ما نهاده است لذا باید عملکرد خود را با آن حضرت مقایسه کنیم. ما باید در سراسر زندگی خود با تمام وجود با علی، علیه‏ السلام، زندگی کنیم. برای اینکه در زندگی علی، علیه‏السلام، خدا در قلب، عقل و سراسر حیاتش حضور داشت. پس بیائید به سوی علی، علیه‏السلام، حرکت کنیم تا حقیقت او را دریابیم. چرا که حضرت علی، علیه ‏السلام، در تاریخ محدود نمی ‏شود.



پی‏ نوشتها:
نویسنده:علامه سید محمدحسین فضل‏اللَّه
مترجم: عباس سیدمیرجمکرانی
1. سوره فتح (48)، آیه 29.
2. سوره مائده (5)، آیه 67.

3. سوره کهف (18)، آیه 29.
4. مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج33، باب 20، ص266، ح534.
5. سوره مائده (5)، آیه 3.
6. مجلسی، محمدباقر، همان، ج28، ب4، ص220، ح9.
7. سوره حشر (59)، آیه 7.
8. نهج‏البلاغه، فیض‏الاسلام، خطبه سوم.
9. همان.
10. همان.
11. همان.
12. مجلسی، محمدباقر، همان، ج10، ب8، ص120، ح1.
13. همان، ج10، ب26، ص226، ح12.
14. همان، ج2، ب29، ص226، ح3.
15. سوره احزاب (33)، آیه 33.
16. سوره مائده (5)، آیه 55.
17. سوره بقره (2)، آیه 207.
18. نهج‏البلاغه، فیض‏الاسلام، خطبه 3.
19. سوره قصص (28)، آیه 83.
20. همان، آیه 18.
21. همان.





امکانات وبلاگ


این نوا را در وبلاگ خود پخش کنید:

جشنواره ابلاغ غدیر